ទំព័រដើម » កំសាន្ត » កន្ទុយបារី

កន្ទុយបារី

រឿងទី៥

កន្ទុយបារី

 

                                       ដោយ ផាន អ៊ីភីង

 

បុរសរាងធាត់ទាបក្រអាញម្នាក់ ដែលវាយដំនារីដែលមិនព្រមឱ្យគាត់លូកលេង និងរាំកំដរគាត់នោះ ត្រូវខ្ញុំចាប់អូសអញ្ជើញឱ្យចូលទៅក្នុងបន្ទប់ម្ខាងឯខាង។ គាត់ខឹងខ្លាំង ហើយជេរមិនឈប់មាត់មានក្លិនស្រាជះចេញមកស្អុយឡើងហួង។ ដៃគាត់កាន់កៀបបារី​មួយដើមតែភ្លើងបារីរលត់បាត់ហើយ។ អម្បាញ់មិញ ពេលគាត់យកបារីនេះទៅអុជចាក់ឱ្យ​ប៉ះនឹងស្បែកនារីនោះ បារីនៅឆេះនៅឡើយ ហើយបើមិនដូច្នេះទេ តើខ្ញុំបានឮសម្រែក នារី​នោះស្រែកដោយក្ដីឈឺចាប់ ឬស្រែកឮៗ នោះបានយ៉ាងដូចម្ដេចទៅវិញ? ពេលដែលខ្ញុំបានឃើញបារីមួយដើមនេះ ចុងរបស់វាលែងមានឃើញឆេះទៅហើយ តែបែរជាធ្វើឱ្យខ្ញុំភ័យជាងកាលវានៅឆេះទៅទៀត ព្រោះការដែលយកបារីនៅឆេះមួយដើមទៅអុជនឹងស្បែក​នាងកញ្ញាម្នាក់រហូតដល់រលត់វាល្មមឱ្យឃើញច្បាស់ថា វាបន្សល់ស្នាមរបួសឬការឈឺចាប់នៅលើស្បែកនាង យ៉ាងណាខ្លះហើយ គឺដូចជាកាំបិតដែលមានប្រឡាក់ជាប់ដោយ​ឈាម ធ្វើឱ្យគេខ្លាចជាងពេលដែលវានៅសស្អាតយ៉ាងនោះដែរ។

នៅពេលខ្ញុំបានទៅដល់ នារីដែលគេយកបារីឆេះទៅអុជនឹងស្បែកឱ្យរបួសនោះ បានបាត់ខ្លួន ឬគេចចេញបាត់ទៅហើយ។ ឯរឿងដែលបុរសធាត់រាងទាបក្រអាញយក កន្ទុយបារីទៅអុជនារីដែលមិនព្រមឱ្យគាត់លូកលេងនោះ គឺនាង យ៉ាវតាយ ជាអ្នកប្រាប់ខ្ញុំ។ នាងជាមេការនៅបន្ទប់រាំច្រៀង។ ការរាយការណ៍របស់យ៉ាវតាយ ខ្លីហើយច្បាស់​លាស់ ថែមទាំងធ្វើទៅដោយប្រយ័ត្នប្រយែងណាស់ផង ព្រោះថាភាពរញ៉េរញ៉ៃនៅក្នុងបន្ទប់រាំច្រៀងកម្សាន្តនិងបុរសធាត់ទាបក្រអាញនោះ គឺនៅកៀកនឹងមុខតែម្ដងហើយក៏ព្រោះថា ខ្ញុំមិនបាច់មើលទៅកន្លែងដែលយ៉ាវតាយ ចង្អុលបង្ហាញ ក៏ខ្ញុំអាចឃើញបុរសអ្នកបង្ករឿងច្បាស់ដែរ ព្រោះនៅកន្លែងកើតរឿងនោះ មានបុរសធាត់ទាបក្រអាញ តែម្នាក់ប៉ុណ្ណោះ ហើយគាត់មានកាយវិការប្រកបដោយភាពកាចសាហាវឬកំហឹងយ៉ាងពុះពោរ។

វត្តមាន និងអំពើហិង្សារបស់គាត់ ធ្វើឱ្យមនុស្សទាំងប្រុសទាំងស្រី ដែលនៅក្នុងបន្ទប់រាំច្រៀងចលាចលបែកខ្ញែកគ្នាទាំងមិនសប្បាយចិត្ត គឺមានស្ថានភាពប្រៀបបាននឹងសត្វចចកមួយក្បាលស្ទុះចូលទៅនៅកណ្ដាលហ្វូងសត្វពពែ ដែលនៅក្នុងកសិដ្ឋានមួយដូច្នោះដែរ។ នៅខណៈនោះ កិច្ចការចំពោះមុខខ្ញុំ គឺចាប់ក្រៀកបុរសប្រព្រឹត្តអាក្រក់នោះចេញ។ ខ្ញុំសួរយ៉ាវតាយ ឱ្យដឹងច្បាស់ពីបន្ទប់ដែលបុរសនោះនៅ។ បន្ទាប់មក ខ្ញុំក៏អញ្ជើញគាត់ ឬអូសគាត់ចូលទៅក្នុងបន្ទប់វិញ។  ពេលគាត់ជេរនរណា ឬចង្អុលអ្នកណាបារីរលត់ដែល​កៀបជាប់នឹងម្រាមដៃគាត់ មើលទៅដូចជាដំបងវេទមន្តយ៉ាងនោះ ធ្វើឱ្យអ្នកដែលត្រូវគាត់ជេរ ងក់ក្បាលបន្ទន់ខ្លួន ឬញញឹមទទួលទាំងអស់។

គាត់ក៏យកកន្ទុយបារីនោះចង្អុលខ្ញុំដែរ។ គាត់សួរដេញដោលថាខ្ញុំជានរណា? ហេតុ​អ្វីក៏ចាប់អូសគាត់? ខ្ញុំប្រាប់គាត់ថា ខ្ញុំជាអ្នកគ្រប់គ្រងបន្ទប់រាំច្រៀងនេះ។ ខ្ញុំនិយាយ ថា៖  «ខ្ញុំមិនមែនអូសលោកទេ តែគឺខ្ញុំអញ្ជើញលោក»

«លោកជាអ្នកគ្រប់គ្រងបន្ទប់រាំច្រៀង»? គាត់ថាយ៉ាងនេះ។ បើតាមន័យគាត់ គាត់ ចង់និយាយថា ពីដើមមក មិនដែលឃើញខ្ញុំសោះ។

«បាទ! ត្រូវហើយ ខ្ញុំទើបនឹងមកធ្វើការមិនយូរប៉ុន្មានទេ»? ខ្ញុំតប។

«ល្អហើយ»គាត់និយាយ។ «លោកទៅយកស្រីខូចនោះមកឱ្យខ្ញុំវិញខ្ញុំធ្វើវាឱ្យស្លាប់!»

«សូមលោកអង្គុយចុះ ហើយពិសាតែមួយពែងសិន បានឬទេ»? ខ្ញុំនិយាយ។

«មិនអង្គុយទេ» គាត់លើកដៃភ្លាមក៏យកបារីមកចង្អុលខ្ញុំទៀតភ្លាមហើយថា ៖ «លោក​ទៅយកស្រីខូចនោះមកឱ្យខ្ញុំឱ្យលឿនបន្តិច ខ្ញុំមិនជឿថារបស់កំពុកនោះជាសាច់ក្ងានសួគ៌ទេ»!

«ទ្រាំបន្តិចទៅលោកបង»! ខ្ញុំតប។ “គ្រាន់តែព្រោះស្រីមិនយល់ការម្នាក់ ទៅជាខឹង ខ្លាំងយ៉ាងនេះឬ? រកស្រីម្នាក់ផ្សេងមកកំដរលោកលេងក៏បានហើយ»!

«ខ្ញុំចង់លេងជាមួយស្រីខូចនោះ» គាត់និយាយបន្ត។ «តែនាងនោះ គ្រាន់តែស្ទាប ក៏មិនឱ្យខ្ញុំស្ទាបដែរ»!

«បែបនោះ បញ្ជាក់ថា នាងមិនមែនជាស្រីខូចទេ»! ខ្ញុំនិយាយតបវិញ។

«លោកថានាងមិនមែនជាស្រីខូច»? គាត់នៅតែយកបារីចង្អុលមកខ្ញុំ ហើយបន្តសំដី​ថា៖ «នារីមកកន្លែងលោកនេះហើយ លោកនៅថាមិនមែនជាស្រីខូចទៀត»!?

«នារីមកកន្លែងខ្ញុំនេះ អនុញ្ញាតឱ្យត្រឹមកំដរគេច្រៀងរាំ មិនឱ្យកំដរមនុស្សឡើងលើគ្រែដេកទេ»! ខ្ញុំតប។

«លោកភរនរណា»? គាត់តបមកវិញ «លោកគិតថា ខ្ញុំទើបមកទីនេះ លើកទីមួយ មែនឬទេ? ពេលដែលលោកមិនទាន់បានធ្វើជាអ្នកគ្រប់គ្រង ខ្ញុំយកស្រីទៅក្រៅដេកប៉ុន្មាននាក់ លោកមានដឹង ឬទេ»?

«រឿងកាលពីមុន ខ្ញុំមិនខ្វល់ទេ» ខ្ញុំតប។ «តែពេលខ្ញុំធ្វើជាអ្នកគ្រប់គ្រងហើយ គឺមិនឱ្យមានបាតុភូតនេះកើតមានឡើងទៀតទេ»?

«ខ្ញុំមិនខ្វល់ទេ»! ហើយគាត់ជេរថា «ស្រីដែលមកកន្លែងលោកនេះ សុទ្ធតែជាស្រីខូចទាំងអស់»!

«យ៉ាងហោចណាស់ ក៏នារីដែលបដិសេធអម្បាញ់ម៉ិញមិនមែនជាស្រីខូចដែរ»។ ខ្ញុំតបវិញ។

បុរសរាងធាត់ទាបក្រអាញនោះយកបារីមកគោះថ្ងាសខ្ញុំ ហើយថា ៖ «ចាំខ្ញុំរកនាង នោះឃើញ យ៉ាងច្រើនចំណាយថែមប៉ុន្មានរយយាន់ទៀត ខ្ញុំនឹងឱ្យនាងស្រាតសំពត់ចេញ នៅនឹងមុខលោក! លោកចាំតែមើលចុះ»

ដោយកាយវិការថ្នមៗ ខ្ញុំចាប់ដៃដែលគាត់ចង្អុលមកថ្ងាសខ្ញុំនោះជាប់ ហើយប្រើដៃមួយទៀតទៅចាប់បារីដែលកៀបនឹងដៃគាត់។ បារីដែលឆាឆៅជេរប្រមាថមនុស្សជាច្រើន គ្នារមួលចេញពីខ្លួននិងដៃគាត់ ហើយក៏ចេញពីថ្ងាសរបស់ខ្ញុំដែរ។ ខ្ញុំមើលបារីនោះ មួយភ្លែត ក៏បោះវាទៅដី។

នៅពេលនោះ យ៉ាវតាយ ក៏ដើររលះរលាំងចូលមក ហាមាត់ធំៗ និយាយមកកាន់ ខ្ញុំថា៖ «លោក តុង មានរឿងហើយ នាងកញ្ញា អាវឹន លោតពីលើអគារហើយ»!

ខ្ញុំមិនភ្លេចបញ្ចេញកាយវិការឬប្រតិកម្ម ទីមួយ យ៉ាងប្រញាប់ទេគឺឱនខ្លួនចុះរើសបារី​ដែលបោះទៅដីនៅមុននេះបន្តិច។ មនុស្សនៅក្នុងបន្ទប់ទាំងអស់មើលឃើញកាយវិការរបស់ខ្ញុំមួយនេះគ្រប់គ្នា។ ខ្សែភ្នែករបស់ពួកគេខំសម្លឹងមកបារីដែលនៅលើដៃរបស់ខ្ញុំប្រៀបបាននឹងសម្លឹងមើលឧបករណ៍ដំបងកំណាចដែលអាចប្រើសម្លាប់មនុស្សបាន។ បើតាមការពិតវិញ ការឧបមាឬការប្រៀបប្រដូចបែបនេះដូចគ្នាបេះបិទតែម្ដង ព្រោះថាដើមហេតុអពមង្គលដែលនាំឱ្យកញ្ញាដ៏ស្រស់ម្នាក់លោតពីលើអគារ គឺបារីមួយដើមនេះឯង។ ខ្ញុំគិតថាគឺយ៉ាងនេះហើយ។

ពេលដែល អាវឹន លោតចុះពីលើអគារ ប្រាកដជាមិនបានគិតឃើញថា មានវិធីល្អជាងលោតពីលើអគារទៀតទេ តួយ៉ាង ចងក កាត់សរសៃដៃ និង លេបថ្នាំងងុយដេកជាដើម សុទ្ធតែល្អជាងលោតពីលើអគារទាំងអស់ឧបមា ដូចគ្រប់វិធីទាំងអស់សុទ្ធតែនាំឱ្យមនុស្សស្លាប់បានដូចគ្នានោះ វាមិនសំខាន់ទេ ព្រោះអ្នកដែលឈឺចាប់គឺមនុស្សនៅរស់ ឯមនុស្សដែលស្លាប់ហើយ មិនចេះឈឺចាប់អ្វីទៀតទេ តែបើមនុស្សមិនស្លាប់វិញ អ្នកដែលឈឺចាប់ខ្លាំងនោះ គឺអ្នកចង់ស្លាប់តែមិនបានស្លាប់ ជាពិសេស គឺមនុស្សដែលលោតពីលើអគារ ហើយមិនស្លាប់ គឺឈឺចាប់ហួសពីការស្មាន។

អាវឹន លោតពីលើអគារតែមិនស្លាប់ ឬថា មានគេជួយសង្គ្រោះនាងឱ្យរស់។

នាងសន្លប់នៅមន្ទីរពេទ្យសាខាទី១ នៃសាកលវិទ្យាល័យវេជ្ជសាស្ត្រដ៏ល្បីឈ្មោះ មួយ ហើយបន្ទាប់ពីត្រូវគេជួយសង្គ្រោះព្យាបាលអស់៣យប់៣ថ្ងៃហើយ ទីបំផុតនាងក៏បើកភ្នែកវិញ ប៉ុន្តែនាងបានមើលពិភពលោកនេះក្រោមខ្សែភ្នែកមួយបែបទៀតទៅហើយ!

ដំបូងនាងមើលឃើញពណ៌ស គឺពិតាន និង ជញ្ជាំងពណ៌ស។ មួយវិញ​ទៀត វេជ្ជបណ្ឌិត និង គិលានុបដ្ឋាក មានពណ៌សពេញមួយតួខ្លួន មួកដែលនៅលើក្បាល ម៉ាសដែលពាក់នៅមុខ ធ្មេញដែលឃើញក្រោយពីដោះម៉ាសចេញ និងរ៉ូបដែលស្លៀកពាក់នៅនឹងខ្លួនរបស់ពួកគេ សុទ្ធ​តែពណ៌សទាំងអស់។ គឺមនុស្សរស់ ដែលមានពណ៌សទាំងនេះហើយ​ដែលជួយ​សង្គ្រោះជីវិតនាង បើមិនដូច្នេះទេនាងច្បាស់ជាស្លាប់បាត់ទៅហើយ។ មនុស្សដែលចង់រស់តែរកកល់ចង់ស្លាប់ជាច្រើន តាមធម្មតាគ្មានវិធីណា​ដែល​នឹងអាចជួយសង្គ្រោះបានទេ។ រីឯអ្នកសម្លាប់ខ្លួនដែលចង់ស្លាប់ជាច្រើននាក់ បែរជាជិតស្លាប់ហើយ ឮរស់ឡើងវិញ។ ពិភពមនុស្សលោកយើងនេះ ពិតជាចម្លែកអស្ចារ្យណាស់!។

បន្ទាប់មកទៀត នាងឃើញពណ៌ផ្សេងៗ និងមនុស្សនៅរស់ដទៃទៀត មានដូចជា​យ៉ាងផ្កាស្រស់ពណ៌បៃតង ពណ៌ស្វាយ  ពណ៌ខៀវ  ឬពណ៌ក្រហម  ឬនារីក្រមុំ ឬក្មេងស្រីជំទង់ ដែលមានមុខញញឹមស្រស់ប៉ប្រៃដូចផ្កាដែរ។ មនុស្សនិងវត្ថុដែលមានភាពស្និទ្ធ​ស្នាលទាំងនេះ ចូលមកជាបន្តបន្ទាប់ ដើម្បីជូនពរដល់ជីវិតថ្មីរបស់នាង។

ចុងក្រោយបំផុត នាងមើលឃើញខ្ញុំ ដែលជាបុរសកាចមានអំណាច តែបែរជាមានវិចារណ​ញ្ញាណម្នាក់។ ពេលដែលនាងទទួលការប្រមាថ ខ្ញុំមានឥរិយាបថស្រគត់ស្រគំ នឹងធឹងដូចធម្មតា តែពេលដែលជីវិតនាងចូលទៅជិតដល់ទីអវសានខ្ញុំក៏ច្រួលច្របល់អន្ទះ សាក្នុងចិត្ត។ គឺខ្ញុំជាមេគំនិតជួយសង្គ្រោះនាងដោយមិនស្ដាយថ្នូរអ្វីទាំងអស់។ ពេល ដែលត្រូវការបញ្ចូលឈាមខ្ញុំជាអ្នកលើកហុចដៃឱ្យមុនគេ។ ខ្ញុំមិនស្មានដល់ថាឈាមរបស់ខ្ញុំឋិតក្នុងប្រភេទដូច​ឈាម​នាងសោះ។ ដូច្នេះ ឈាមស្រស់ចំណុះ៤០០ មីលីលីត្រ ត្រូវបូមចេញពីសរសៃឈាមរបស់ខ្ញុំ ហើយបញ្ចូលទៅក្នុងសរសៃឈាមរបស់នាង។ ពេល​​នេះក្នុងសរសៃឈាមរបស់នាងមានឈាមរបស់ខ្ញុំ តែក្នុងចិត្តរបស់នាង បែរជាពោរពេញទៅដោយកំហឹងនិងអរិភាពចំពោះខ្ញុំ។ ខ្ញុំគឺប្រៀបបាននឹងមិត្តជិតស្និទ្ធជាទីស្រឡាញ់តែដែលជាមនុស្សលក់ជាតិឬជាមនុស្សក្បត់ជាតិ​ ដែលមិនអាចអនុគ្រោះលើកទោសឱ្យបាន​ ហើយមកឈរនៅក្បែរគ្រែដែល អាវឹន ដែលមានរបួសដេកនៅ ដូច្នោះដែរ។

ស្នាមរបួស និងភាពឃោរឃៅដែលនាងទទួលរង ពិបាកនឹងទ្រាំមើលណាស់។ មុនពេលដែលនាងលោតពីលើអគារ ខ្លួននាងមានស្នាមរបួសរួចទៅហើយ។ កន្លែងដែល បុរសធាត់ទាបក្រអាញយកបារីទៅអុជចាក់ឱ្យរលាកនោះ គឺនៅត្រង់ដើមទ្រូងដ៏ស្រស់ស្អាតរបស់នាង។ កន្ទុយបារីដែលនៅឆេះនៅឡើយធ្វើឱ្យមានស្នាមរន្ធរលាកមួយហើយមួយទៀត។  ដោះណែនក្បំទាំងគូរបស់នាង   មានសុទ្ធតែស្នាមរន្ធរលាកភ្លើងគឺដូចជារន្ធ​  នៅលើសំបុកឃ្មុំពីរយ៉ាងនោះដែរ។ មនុស្សណាដែលគ្រាន់តែបើកភ្នែកមើលដោះដែល​មានសណ្ឋានដូចជាសំបុកឃ្មុំទាំងគូនោះហើយ ក៏យល់ច្បាស់ថាហេតុអ្វី ក៏នាងឈឺចាប់លែងចង់រស់ហើយ លោតពីលើអគារមិនខានឡើយ។ ឧបមាថាមាននរណាមិនយល់ទេនោះ បញ្ជាក់ថាគេមិនចេះស្រឡាញ់សរីរាង្គភេទ ឬប្រដាប់បន្តពូជរបស់គេទេ។

ពេលអាវឹន ដែលអស់សង្ឃឹមនិងឈឺចាប់លោតចុះពីលើអគារនោះ ដូចជាដបដែលដាក់វត្ថុរាវពេញព្រោះសំឡេងដែលអ្នកដែលបានឃើញឮ គឺដូចជាដបផ្ទុះបែក យ៉ាងនោះហើយទើបរលះ​រលាំង​រត់​​ទៅរកមើល។ ពួកគេឃើញវត្ថុមួយចំនួនក្នុងសភាពព្រាលៗ បានទៅជិតហើយទើបដឹងថា ជាមនុស្ស​ម្នាក់ដួលនៅលើដីដេកស្ដូកស្ដឹង គ្មានកម្រើកបន្តិចសោះ។ ប៉ុន្តែនៅលើខ្លួននាងមានហូរឈាមរេញៗចេញមក ដូចជាវត្ថុរាវហូរចេញពីបំពង់ទុយោទឹកបែកធ្លាយដែរ។ ដូច្នេះហើយ ក៏មានមនុស្សស្រែកដោយការភ័យខ្លាចជាងនាង ទៅទៀត។ សម្រែកនោះទាក់ទាញឱ្យមនុស្សម្នាកមកកាន់​តែ​ច្រើន។ បន្ទាប់មកមនុស្សម្នានាំគ្នាឆ្លេឆ្លា ប្រាប់ដំណឹងគ្នាទៅវិញទៅមក ហើយក៏បញ្ជូននារីដែលមានឈាម​ហូរចេញពី​ខ្លួននោះ ទៅកាន់មន្ទីរពេទ្យ… …។

អាវឹន ដែលស្លាប់ហើយរស់វិញនោះ មានសាច់ឆ្អឹងបែករហែក មុខមាត់មើលលែងស្គាល់។ នៅក្នុងគំហើញរបស់អ្នកដទៃនិងខ្ញុំ នាងដូចជាផ្កាមានពណ៌ស ត្រូវគេជាន់ឈ្លីទក់​អស់ដូច្នោះ ហើយខ្លួននាងទាំងមូលសុទ្ធតែពណ៌សទាំងអស់ ព្រោះនាងត្រូវរុំស្រោបខ្លួន​ដោយម្សៅម្នាងសិលា និងស្បៃរុំរបួស។ ចង្ការបស់នាងបែក ហើយមាត់ត្រូវបិទឡើង ជិត។ ឆ្អឹងជំនីរ ឆ្អឹងដើមដៃ ដៃទាំងពីរ និងជើងទាំងពីររបស់នាង បាក់ដោយកម្រិតខុសៗគ្នា មិនអាចឱ្យមានចលនាបានឡើយ។ ពេលនេះនាងមិនអាចនិយាយបានទេ ដល់​ថ្ងៃ ក្រោយ​ ក៏និយាយបានទាំងពិបាកដែរ។ គ្រូពេទ្យនិយាយថា បើទុកជាចំណាយប្រាក់អស់ប៉ុន្មាន ហើយបច្ចេកទេសព្យាបាលខ្ពស់យ៉ាងណាក៏ដោយ  ថ្ងៃក្រោយ  ក៏នាងត្រូវអង្គុយលើ​កៅអីរុញជាប់ជារៀងរហូតដដែលដែរ។

ឥឡូវនេះ នារីដែលមានពណ៌សពេញទាំងខ្លួនទៅជារឹងកំព្រឹសហើយ ស្ពឹកប្រៀប បាននឹងមនុស្សដែលកករឹងនៅនឹងមុខខ្ញុំ ហើយខ្ញុំមិនដឹងថាត្រូវធ្វើយ៉ាងណា ដើម្បីឱ្យនាងមានអារម្មណ៍កក់ក្ដៅនោះទេ។ តើព្រឹលទឹកកកដែលកកយ៉ាងក្រាស់ នៅលើខ្លួនប្រាណ និង វិញ្ញាណរបស់នាង អាចរលាយទៅបាន យ៉ាងដូចម្ដេច?

ការមកដល់របស់ សុង សៀវយួន គឺជាអ្នកដែលឱ្យផេះអាំងពេលធ្លាក់ព្រឹលដោយ គ្មានសង្ស័យ ហើយយ៉ាងហោចក៏នាងនិយាយនឹងខ្ញុំតាមរបៀបនេះដែរ។

នាងក៏បានយកកន្ត្រកផ្កាមួយមកដែរ គឺកន្ត្រកផ្កាដែលមាន ផ្កាម្លិះ ផ្កាឈូករ័ត្ន ផ្កាស្បៃរឿង ផ្កាកុលាប ផ្កាឫស្សីថ្ម ផ្កាជីរអង្កាម ផ្កាឡាវែនឌើរ ផ្កាម៉ានធានស៊ីងជាដើម ដែលដូចជាសួនផ្កា ដែលគេបង្រួមឱ្យក្លាយជាតូច ហើយផ្លាស់ទីមកដុះនៅក្នុងបន្ទប់អ្នកជំងឺយ៉ាងនោះដែរ។ ប៉ុន្តែ  អ្វីដែលគួរឱ្យចង់គយគន់បំផុតនោះ    មិនមែនជាកន្ត្រកផ្កាទេ តែជា នាង សុង សៀវយួន ដ៏ល្អ​​ស្រស់សោភា ថ្លៃថ្នូរខ្ពង់ខ្ពស់ គឺមិនថាផ្ដើមពីផ្នែកខាងណាទេ រូបរាងរបស់នាង ចរិយារបស់នាង ឬទ្រព្យ​សម្បត្តិរបស់នាង សុទ្ធតែមនុស្សដែលថាល្អស្អាត ហើយនៅតែប្រៀបឱ្យស្មើនឹងនាងពុំបានដដែល។

នាងបង្ហាញនូវអារម្មណ៍ឈឺចាប់សោកសៅ ដែលកាយវិការទឹកមុខ នេះមិនដូចជាធ្វើពុតនោះទេ។ នាងអង្គុយចុះ យកដៃស្ទាបមុខ អាវឹន ដែលរុំពេញដោយស្បៃរុំរបួស ធ្វើឱ្យភ្នែក អាវឹន ចាប់ផ្ដើមសើមបន្តិចម្ដងៗ។ គាត់និយាយនឹង អាវឹន ដោយសម្ដីទន់ភ្លន់ គឺសម្ដីដែលនាងនិយាយហាក់ដូចជាខ្យល់ជំនោរ ឬភ្លៀងរលឹម។ នាងប្រាប់ អាវឹន ឱ្យមើលរបួសឱ្យជា។ រឿងផ្សេងទៀតគាត់ជាអ្នកសម្រេចជំនួស អាវឹន ទាំងអស់។ នាងអង្គុយក្បែរ អាវឹន មិនយូរប៉ុន្មានទេ ប៉ុន្តែអាចធ្វើឱ្យ អាវឹន រំភើបឡើងកម្រើកអវយវៈ ដូចជាបានទទួលដឹង ហើយខ្ញុំហាក់ដូចជាឃើញជើងរបស់ អាវឹន កម្រើកបន្តិចដែរ តែខ្ញុំចង់ឱ្យការណ៍នេះ មិនមែនគ្រាន់តែជាអារម្មណ៍របស់ខ្ញុំនោះឡើយ។

ក្រោយមក សុង សៀវយួន ក៏ចេញទៅវិញ។ នាងហៅខ្ញុំឱ្យចេញទៅជាមួយនាង។ ពួកយើងដើរតាមផ្លូវរាងកោងនៅក្នុងមន្ទីរពេទ្យ ព្រោះនាងចតឡាននៅក្រៅមន្ទីរពេទ្យ។ ក្នុងកំលុងពេលដែលយើងដើរសំដៅទៅឡាន យើងញញឹមហើយនិយាយរកគ្នា គឺដូចជា សាច់ញាតិរបស់អ្នកជំងឺដែលមានសុខភាពរើបឡើងវិញដែរ។

“តុង ហាន់ ទឹកមុខរបស់លោកមិនល្អសោះ ត្រូវសម្រាកឱ្យបានគ្រប់គ្រាន់”។ សុង សៀវយួន និយាយ។

ខ្ញុំតបថា​​​​​​​​​​​​​៖ “ចាំដល់ពេលខ្ញុំដោះស្រាយបញ្ហានេះរួច ទើបខ្ញុំបានធូរចិត្ត”។

“លោកប្រុងដោះស្រាយរឿងនេះយ៉ាងម៉េច”? សុង សៀវយួន សួរ។

ខ្ញុំឆ្លើយថា: “ខ្ញុំគិតថា រឿង អាវឹន លោតពីលើអគារសម្លាប់ខ្លួន មិនមែនជាទំនួល ខុសត្រូវរបស់បន្ទប់រាំច្រៀងយើងទេ”។

សុង សៀវយួន តបថា: “ត្រូវហើយ! ត្រូវតែច្បាស់លាស់ហើយគាំទ្រចំណុចនេះ។ បើមិនដូច្នេះទេ… ….”

“បើមិនដូច្នេះទេ យើងត្រូវធ្លាក់ចូលទៅក្នុងអណ្ដូងជ្រៅគ្មានបាត”។ ខ្ញុំ និយាយបន្តកន្ទុយសម្ដីរបស់ សុង សៀវយួន គឺដើម្បីបញ្ជាក់ថា គំនិតរបស់ខ្ញុំ​និងនាងដូចគ្នា។

សុង សៀវយួន មើលមកខ្ញុំហើយញញឹមតិចៗ “ចាត់ទុកថាលោកឆ្លាតទៅចុះ”។ នាងនិយាយ។ “តែពេលធ្វើវិញ វាមិនងាយដូចថាទេ លោកត្រូវតែធ្វើការនេះដោយផ្ទាល់ដៃខ្លួនឯងហើយ។”

“នាងចង់ដោះដៃមិនខ្វល់ មែនឬទេ?” ខ្ញុំសួរនាង។

“ខ្ញុំប្រាកដជាមិនខ្វល់ហើយ” សុង សៀវយួន និយាយ។ “បើខ្ញុំខ្វល់ហើយ លោកក៏និយាយថាលោកគ្មានសិទ្ធិ។ រឿងនេះត្រូវលោកចាត់ការដោយសិទ្ធិទាំងអស់ ដែលលោកមាន។”

“ចុះបើឧបមាថា ខ្ញុំចាត់ការមិនបានល្អវិញនោះ”? ខ្ញុំសួរ។

“នោះខ្ញុំនឹងចាត់ការលោក”។ សុង សៀវយួន តប។

“នាងនឹងធ្វើអ្វីខ្ញុំ”?

សុង សៀវយួន ឆ្លើយដោយមិនបាច់គិតច្រើនថា ៖ “ពិន័យលោកឱ្យហូបសាច់!”

ខ្ញុំសើចហើយ សុង សៀវយួន ក៏សើចដែរ។ ពួកយើងសើចស្រុះគ្នាចំពេលតែមួយល្អណាស់ ព្រោះពួកយើងសើចមកពីរឿងកំប្លែងបុរាណមួយថា៖ កាលពីសម័យបុរាណ មានស្ដេចមួយអង្គមិនសោយសាច់ទេ។ ពេលមន្ត្រីរបស់ទ្រង់ធ្វើកំហុស ក៏ទ្រង់ពិន័យពួកគេឱ្យហូបសាច់។ ខ្ញុំធ្លាប់និយាយរឿងកំប្លែងនេះឱ្យ សុង សៀវយួន ស្ដាប់ព្រោះនាងមិនចូលចិត្តហូបសាច់ឬកម្រហូបសាច់ណាស់។ ឥឡូវនេះនាងប្រែជាមកប្រើរឿងកំប្លែងនេះ មកប្រដៅ​ខ្ញុំ។ នាងត្រាប់តាមសម្ដីស្ដេចគឺធ្វើដូចជាស្ដេចស្រីមួយអង្គ។ តាមពិតនាងក៏មិនខុសឆ្ងាយពីស្ដេចស្រីប៉ុន្មានដែរ  ព្រោះនាងជាអ្នកដឹកនាំសមាគមរាត្រី គឺកន្លែងកម្សាន្តទាំងមូលជា​អាណាចក្ររបស់នាង។

យើងដើរចេញពីមន្ទីរពេទ្យ ដោយនិយាយផងសើចផង។ ចប់មួយផ្លូវ ខ្ញុំសប្បាយ ស្និទ្ធស្នាល ពេញចិត្តពេញថ្លើម រហូតដល់ឡានដែលល្អផ្ដាច់គេនោះ។

សុង សៀវយួន ប្រាប់ខ្ញុំថា នាងត្រឡប់ទៅភូមិគ្រឹះវិញហើយ។

តាមពិត នេះជាការបញ្ជាក់ប្រាប់ដោយសម្ងាត់ថាត្រូវបញ្ចប់តែត្រឹមនេះ គឺថាខ្ញុំមិន អាចទៅភូមិគ្រឹះជាមួយនាងបានទេ ព្រោះថា បុរសដែលយកកន្លែងកម្សាន្តរាំច្រៀងធ្វើជា កាដូឱ្យនាងនោះមិនទាន់ទៅណានៅឡើយ។ គាត់គឺនៅក្នុងភូមិគ្រឹះនោះឯង។ ភូមិគ្រឹះ​នោះ ក៏គាត់ជាអ្នកឱ្យដែរ ពិតណាស់នៅមានឡានទៀត។ មុនពេលគាត់ឱ្យ សុង សៀវយួន ជូនដំណើរខ្ញុំ គឺមិនអាចទៅភូមិគ្រឹះនោះបានឡើយ។ ខ្ញុំថែមទាំងមិនអាចចូលទៅក្នុងឡានបានផងទៀត បើទុកជាកាលពីមុនខ្ញុំជាតៃកុងឡាននេះក៏ដោយ ឯគ្រាឥឡូវនេះតាមការគួរសមក៏នៅតែដដែលដែរ។  ប៉ុន្តែគ្រាន់តែបុរសហុងកុងនោះមកភ្លាម ក៏ត្រូវបេះបោះ​ចោលហើយតាមពិត ក៏គឺបោះបង់សិទ្ធិជាតៃកុងឡានចោល ដោយស្ម័គ្រចិត្តហើយក៏បោះបង់សិទ្ធិជាសង្សារចោលដែរ។ ខ្ញុំជាសង្សាររបស់ សុង សៀវយួន តែដល់បុរសហុងកុងមក ខ្ញុំក៏លែងបានជាសង្សារនាងតទៅទៀត។ ខ្ញុំនឹងមានសិទ្ធិជិះលើឡាន របស់បុរសហុងកុង នោះក៏ទេដែរ។ ដូច្នេះ ខ្ញុំមានតែដកថយប៉ុណ្ណោះ។ គឺសូម្បីតែ សុង សៀវយួន ក៏គិតថានាងមានភារកិច្ចបម្រើថែទាំបុរសហុងកុងនោះដែរ ឯខ្ញុំ ការបាត់ខ្លួនរបស់ខ្ញុំ ក៏សមហេតុផលណាស់ដែរ។  ទំនាក់ទំនងរវាងខ្ញុំ និង សុង សៀវយួន  មិនអាចឱ្យលេចឮបានទេយ៉ាងហោចណាស់ ក៏មិនត្រូវឱ្យលេចឮដល់បុរសហុងកុងនោះដែរ គឺដូចជាប្ដីប្រពន្ធ     ​ពិតៗ​ ដែលមានសហាយរៀងខ្លួន ដែលប្រពន្ធមិនត្រូវឱ្យលេចឮដល់ប្ដី ឯប្ដីមិនត្រូវឱ្យលេចឮដល់ប្រពន្ធ យ៉ាងនោះ។ ប៉ុន្តែចំពោះ សុង សៀវយួន គាត់មានមនោសញ្ចេតនាជ្រៅស្មើសមុទ្រមានគុណធម៌ធ្ងន់ស្មើភ្នំ គឺបុ្រសម្នាក់ដាច់ចិត្តឱ្យទ្រព្យសម្បត្តិតម្លៃដប់លានដល់ស្រីម្នាក់ ហើយបើស្រីម្នាក់នេះមិនស្រឡាញ់គាត់ទេ យ៉ាងហោចណាស់ក៏រំភើបចិត្តត្រេកអរ នឹងគុណរបស់គាត់ដែរ។ នេះជាការអរគុណតាមរយៈកាយវិការ។ ចុះខ្ញុំវិញ? ខ្ញុំចាត់ទុកជាអ្វីដែរ? ខ្ញុំមានអ្វីខ្លះ? ពេលដែលខ្ញុំ និង សុង សៀវយួន នៅជាមួយគ្នាមានតែមនោសញ្ចេតនានិងសេចក្ដីសង្ឃឹម តែប៉ុណ្ណោះ។

ពេលនេះ សុង សៀវយួន ចូលទៅក្នុងឡានដោយខ្លួននាង ហើយនាងក៏បើកវា សំដៅទៅភូមិគ្រឹះវិញដោយខ្លួននាងដែរ។

ខ្ញុំឈរនៅមាត់ទ្វារមន្ទីរពេទ្យ តាម​សម្លឹងមើលដំណើរចេញរបស់ឡានដែលធ្វើឱ្យ មនុស្ស​ម្នាចាប់អារម្មណ៍ និងមើលមនុស្សស្រី ដែលកាន់តែធ្វើឱ្យមនុស្សម្នា​កាន់តែចាប់ អារម្មណ៍ទៅទៀតរហូតទៅដល់ទីឆ្ងាយផុតពីខ្សែភ្នែក។ ភ្លាមនោះខ្ញុំប្រែជាអស់សង្ឃឹមជាទីបំផុតបាត់អស់ពន្លឺដួងចិត្ត ហើយស្រពេចស្រពិល វិលវល់ក្នុងអារម្មណ៍។ សញ្ញាកាក បាទក្រហមដ៏ធំមួយ ព្យួរចំពីលើក្បាលខ្ញុំ គឺថ្វីបើខ្ញុំមិនបានងើយមើលវា តែខ្ញុំក៏នៅតែដឹង ពីអត្ថិភាពរបស់វាដែរ។ សាច់ឈាមរបស់ខ្ញុំជ្រះស្រឡះ មានសេរីភាព តែវិញ្ញាណរបស់ខ្ញុំ បែរជាត្រូវដំភ្ជាប់ទៅនឹងសញ្ញាកាកបាទក្រហមនោះ។ ពេលដែលសេចក្ដីប្រាថ្នារបស់ខ្ញុំ រសាយបាត់ទៅ អារម្មណ៍របស់ខ្ញុំ កំពុងឋិតក្នុងក្ដីចំបែងសោកសៅ។

អ្នកដែលមករំដោះបុរសធាត់ទាបក្រអាញនោះពីបញ្ហា បានដំឡើងថ្លៃដល់២ម៉ឺន យាន់ នៅតែមិនអាចទិញបារីមួយដើមនៅកន្លែងខ្ញុំបាន។ ដំបូងគាត់ហាមាត់ថា៥ពាន់។ ឃើញខ្ញុំថ្លង់ផងគផង ក៏ដំឡើងទៅដល់១ម៉ឺន។ ឃើញខ្ញុំគ្មានកម្រើកចិត្តបន្តិចសោះគាត់ ក៏ដំឡើងរហូតដល់១ម៉ឺន៥ពាន់យាន់។ ពេលខ្ញុំនៅតែធ្វើធ្មឹង ហើយគាត់ក៏ដំឡើងរហូតទៅដល់២ម៉ឺន។

«២ម៉ឺន»! គាត់និយាយ។ ព្រមពេលជាមួយគ្នានោះ គាត់ក៏​បានលើកម្រាមដៃពីរបង្ហាញផង។ «មិនអាចឡើងទៀតបានទេ! យករបស់ឱ្យខ្ញុំមក»!

ខ្ញុំឃើញម្រាមដៃ២ផ្គុំគ្នាចេញជារាងអក្សរ «V» គឺដូចជារូបរាងជើងឯក ឬអ្នកឈ្នះ ឋិតក្នុងទីដែលទទួលបានអត្ថប្រយោជន៍ណាមួយដូច្នោះ គ្រាន់តែស្ដាយថា ខ្ញុំមិនឈរនៅខាងគេនោះទេ។ ខ្ញុំគ្រវីក្បាលតិចៗ ជាការបង្ហាញថា ស្ដាយណាស់។

«មើលទៅ លោកមិនមានបំណងនឹងឱ្យទេ ឯខ្ញុំក៏មិនចង់ដំឡើងថ្លៃទៀតដែរ»។ គាត់និយាយ។ «ប៉ុន្តែ បើលោកមិនឱ្យបារីមកខ្ញុំ លោកបងធំខ្ញុំ ក៏មិនអាចមានរឿងអីដែរ»!

ដើមឡើយ គាត់និងបុរសធាត់ទាបនោះជាបងប្អូនបង្កើត ឬបងប្អូនធម៌នឹងគ្នា។ គេទាំងពីរនាក់ជាប្រភេទមនុស្សដែលប្រឡាក់ជាប់ទៅដោយក្លិនស្អុយតែម្យ៉ាងនឹងគ្នា តែរូបរាងគេខុសគ្នាដាច់ស្រឡះ គឺមួយខ្ពស់ មួយទាប មួយស្គម មួយធាត់។ ថ្វីបើពួកគេទាំង ពីរនាក់ជាបងប្អូននឹងគ្នា ក៏កើតចេញពីឪពុកពីរនាក់ផ្សេងគ្នាដែរ។  ខ្ញុំគិតយ៉ាងនេះឯង។

«ខ្ញុំនិយាយម្ដងទៀត» គាត់និយាយ។ «២ម៉ឺន! លោកឱ្យ ឬមិនឱ្យ»!

ខ្ញុំនៅតែគ្រវីក្បាលដដែល។

«ចង់បានមុខមាត់មួយ លោកមិនឱ្យប្រយោជន៍ដល់លោក លោកមិនព្រមយក ល្អ»!គាត់និយាយបន្ត។ «ចាំមើលចុះ»!

ក្រោយមក គាត់ក៏ដើរចេញទៅ។

តាំងពីដើមដល់ចប់ ខ្ញុំមិនបានត្រូវបងប្អូនធម៌របស់បុរសធាត់ទាបនោះ ប្រើលុយ​មកពង្វក់បានឡើយ។ ជំនួញរវាងគាត់និងខ្ញុំ ធ្វើមិនបានជោគជ័យទេ។ បារីមួយដើមនោះ នៅតែនៅក្នុងដៃខ្ញុំដដែល។ ដើមឡើយ វាជាបារី ដែលគេឧស្សាហ៍ឃើញមួយដើម។ ថ្លៃដើមរបស់វា មិនលើសពី១យាន់ទេ។ ប៉ុន្តែដោយសារតែវាទៅប៉ះដោះរបស់នារីម្នាក់ តម្លៃវាក៏ឡើងខ្ពស់ស្មើមេឃ គឺប្រាក់២ម៉ឺនយាន់ ក៏ទិញវាមិនបានដែរ។ បារីមួយដើមនេះ បុរស ធាត់ទាប ធ្លាប់ជក់ ហើយក្រោយពេលដែលវាទៅប៉ះខ្លួននារីឱ្យរលាកហើយ ទើបវាធ្លាក់ មកលើដៃខ្ញុំ។ ឥឡូវនេះ គាត់ឱ្យគេមកយកវាទៅវិញ ហើយថែមទាំងបោះប្រាក់យ៉ាង ច្រើនមកជាមួយផង។ បារីមួយដើមនេះ គឺជារបស់គាត់ តែបែរជាត្រូវយកលុយមកទិញ ឬថាវាបាត់ម្ចាស់ ពេលគាត់ចង់បានទៅវិញ ក៏ត្រូវឱ្យជាប្រាក់លស់និងប្រាក់សគុណ យ៉ាងច្រើនសន្ធឹកសន្ធាប់ គឺធ្វើបែបនេះវាល្មមឱ្យគាត់អន់ចិត្តឬក្ដៅក្រហាយហើយ។ ឯការ​ដែលគួរឱ្យក្ដៅក្រហាយជាងនេះទៅទៀតនោះ គឺគាត់ព្រមចេញប្រាក់យ៉ាងច្រើនហើយនៅតែមិនអាចយករបស់បាត់បានទៅដល់ដៃគាត់វិញដដែល។ បារីដ៏តូចមួយដើម ធ្វើឱ្យគេឱ្យថ្នូរធំយ៉ាងនេះ គឺមកពីវាធ្វើឱ្យជីវិតរបស់នារីម្នាក់ត្រូវរលាយអស់ ហើយបង្ខំឱ្យ មនុស្សប្រុសម្នាក់បំផ្លាញប្រាក់អស់២ម៉ឺនយាន់ព្រោះចង់យកវាទៅវិញ។

ប៉ុន្តែ សេចក្ដីប្រាថ្នារបស់បុរសនេះ មិនបានសម្រេចដូចចិត្តគាត់ឡើយ។ មាស ប្រាក់​ដែលអាចបានមកដល់ដៃស្រួលដូចបកចេក បែរជាមិនអាចធ្វើឱ្យខ្ញុំរង្គើចិត្តបន្តិច ណា​សោះ។ ខ្ញុំប្រកួតជាមួយអ្នកប្រើប្រយោជន៍ពង្វក់គេដោយស្ងប់ស្ងាត់ គឺប្រៀបបាននឹង កម្មាភិបាលស្អាតស្អំម្នាក់ ដែលគិតតែប្រយោជន៍​​រួមគ្មានគិតប្រយោជន៍ផ្ទាល់ខ្លួនបន្តិចណា សោះ​ដូច្នោះដែរ។ សតិរបស់ខ្ញុំប្រាប់ខ្ញុំថា មិនត្រូវឱ្យបារីទៅដល់ដៃបុរសដែលប្រព្រឹត្តអំពើ​ឃោរ​ឃៅនោះទេ ព្រោះនៅលើបារីនេះ មានស្នាមក្រយៅដៃនិងស្នាមមាត់របស់បុរសនោះ។

ពេលដែល យ៉ាវតាយ ដើរមកដល់មុខខ្ញុំ ខ្ញុំមិនបានឃើញនាងភ្លាមៗទេ ព្រោះខ្ញុំកំពុងតែបិទភ្នែករិះគិត។ ប៉ុន្តែ ខ្ញុំបានធុំក្លិនទឹកអប់នៅលើខ្លួននាង ហើយជាទឹកអប់យ៉ាងល្អដែលខ្ញុំហិតហើយធ្វើឱ្យស្លុងអារម្មណ៍។ ប៉ុន្តែ ខ្ញុំមិនអាចហិតទឹកអប់នេះបានទេ ព្រោះខ្ញុំគ្រាន់តែហិតភ្លាមខ្ញុំក៏អាចទៅជាវង្វេងវង្វាន់ឬរំភើបចិត្តខុសពីធម្មតា។ ខ្ញុំដឹងយ៉ាងច្បាស់ថាទឹកអប់នេះផលិតនៅប្រទេសបារាំង ព្រោះ សុង សៀវយួន តែងតែប្រើទឹកអប់ប្រភេទនេះ។ ពេលដែលទឹកអប់ប្រភេទនេះសាយចូលមកក្នុងរន្ធច្រមុះខ្ញុំ  ខ្ញុំគិតថាវាសាយមកពី​ខ្លួនរបស់ សុង សៀវយួន។ ប៉ុន្តែ ពេលដែលខ្ញុំបើកភ្នែកឡើងមើលភ្លាមបែរជាឃើញ យ៉ាវតាយ ទៅវិញ។

នៅក្នុងភ្នែករបស់ខ្ញុំ យ៉ាវតាយ ដែលខ្ញុំយល់ច្រឡំថាជា សុង សៀវយួន នេះត្រូវខ្ញុំគោរពលើកតម្កើងណាស់។ នាងត្រូវកំណត់ច្បាស់ថាមិនមែនជា សុង សៀវយួន រួចស្រេចហើយតែនៅលើខ្លួននាង មានផ្សាយក្លិនក្លែបរបស់ សុង សៀវយួន។ ក្លិនដែលក្រអូប​ប្រហើរហើយអាចធ្វើឱ្យវិញ្ញាណមនុស្សវង្វេងនេះ ចុះហេតុម្ដេចក៏ យ៉ាវតាយ អាច   ​បន្សាយ​ក្លិនប្រភេទនេះចេញមកបាន? ឯទឹកអប់ប្រភេទនេះកម្រមានណាស់ ហើយថ្លៃលើស​លប់ផង យ៉ាវតាយ ដែលជាមនុស្សចេះខំធ្វើការ ចេះសន្សំសំចៃ ហើយជាមនុស្ស សាមញ្ញយ៉ាងដូច្នេះ តើនាងអាចប្រើទឹកអប់ប្រភេទនេះបានដោយរបៀបណា?

«គឺនាងទេ»! ខ្ញុំនិយាយ។

«ចុះលោកគិតថា ខ្ញុំជានរណាវិញ»! យ៉ាវតាយ សួរដោយញញឹម។

«ថ្ងៃនេះ នាងហាក់ដូចជាប្រែទៅជាដូចមនុស្សម្នាក់»!

«ខ្ញុំបានប្រើទឹកអប់បន្តិច» យ៉ាវតាយ និយាយបែបរមទម្យ។ «អ្នកនាងសុង សៀវយួន ឱ្យទឹកអប់មួយដបមកខ្ញុំ។ គាត់ថា ខ្ញុំគួរប្រើទឹកអប់ប្រភេទនេះ»

«បើគាត់បង្គាប់នាងឱ្យរៀបការជាមួយបុរសដែលគាត់ស្រឡាញ់​ ឬបុរសដែលនាង មិនស្រឡាញ់ តើនាងព្រមរៀបការ ឬទេ»! ខ្ញុំសួរនាង។

«ទេ មិនអាចទេ» យ៉ាវតាយ តប។ «បុរសដែលគាត់ស្រឡាញ់ គាត់មិនអាចឱ្យបុរសនោះមករៀបការជាមួយខ្ញុំទេ។ ឯបុរសដែលខ្ញុំមិនស្រឡាញ់ គាត់ក៏មិនអាចឱ្យខ្ញុំទៅរៀបការជាមួយគេដែរ»!

«នាងខុសហើយ» ខ្ញុំនិយាយ «គាត់ធ្លាប់និយាយថា ចាំដល់នាងអាយុគ្រប់២០ឆ្នាំ ត្រូវឱ្យនាងរៀបការជាមួយខ្ញុំ»

យ៉ាវតាយ ភ័យឡើងស្លក់មុខ។ “ទេ លោកនិយាយផ្ដេសផ្ដាស!” នាងនិយាយ។ “អ្នកនាង សុង សៀវយួន មិនមែនជាមនុស្សប្រភេទនេះឡើយ។ ម៉្យាងទៀតខ្ញុំក៏គ្មានមិនស្រឡាញ់លោកដែរណ៎ា?”

ខ្ញុំនិយាយថា៖ «នោះមានន័យថា នាងព្រមរៀបការនឹងខ្ញុំហើយ»!

«ទេ ទេ ទេ!» យ៉ាវតាយ ដំឡើងសំឡេង។ «អ្នកនាង សៀវយួន ស្រឡាញ់លោក ខ្ញុំមិនហ៊ានទេ»!

«ព្រោះតែគាត់ស្រឡាញ់ខ្ញុំ ទើបព្រមឱ្យនាងរៀបការជាមួយខ្ញុំហ្នឹងណ៎ា»!

«ហេតុអ្វី»!

«ព្រោះគាត់ស្រឡាញ់ខ្ញុំ ហើយក៏ស្រឡាញ់នាងដែរ» ខ្ញុំតប។ «នាងគិតមើលចុះ តើគាត់អាចចាប់នាងដាក់ក្នុងមាត់ខ្លា ឬមួយច្រានខ្ញុំទម្លាក់រណ្ដៅភ្លើងដែរឬទេ»!

«គាត់ស្រឡាញ់លោក គឺខុសពីគាត់ស្រឡាញ់ខ្ញុំ»! យ៉ាវតាយ និយាយបកស្រាយ។

«មានអ្វីខុសគ្នាទៅ? បើមិនដូច្នេះទេ គឺគាត់ស្រឡាញ់ខ្ញុំជាងស្រឡាញ់នាង តែ​បន្តិចប៉ុណ្ណឹង។ ដូច្នេះហើយខ្ញុំធ្វើជាអ្នកគ្រប់គ្រងនាងធ្វើជាមេការ តាមពិតជាជំនួយការអ្នកគ្រប់គ្រង»។ ខ្ញុំតប។

«អ្នកនាង សៀវយួន និងលោកត្រូវរ៉ូវគ្នាណាស់ លោកស្មានថាខ្ញុំមិនដឹង ទេឬ»! យ៉ាវតាយ និយាយ។

«ចុះនាងដឹងអ្វីទៅ»! ខ្ញុំសួរ។

«និយាយរួម ខ្ញុំមានអារម្មណ៍ថា ទំនាក់ទំនងរវាងលោក និងអ្នកនាង សៀវយួន មិនមែនធម្មតាទេ»! យ៉ាវតាយ តប។

«នេះគ្រាន់តែជាអារម្មណ៍របស់នាង គឺដូចជាខ្ញុំមានអារម្មណ៍ថា នាងគឺជាគាត់ដែលឋិតក្បែរខ្លួនរបស់ខ្ញុំ តែគឺជានាងទៅវិញ មែនឬទេ»!

«ទេ»។ យ៉ាវតាយ គ្រវីក្បាល។

«សូម្បីតែទឹកអប់ដែលប្រើក៏ដូចគ្នាដែរ នៅនិយាយថាមិនមែនទៀត»!

យ៉ាវតាយ សើច។ «ឧបមាថា លោកមិនចូលចិត្តទឹកអប់ដែលខ្ញុំប្រើ លើកក្រោយ ខ្ញុំលែងប្រើហើយ»។ ទឹកមុខនាងប្រែជាស្បើយៗ តែបែរជានិយាយយ៉ាងម៉ឺងម៉ាត់។

«ទេនាងប្រើចុះ»។ ខ្ញុំតប។ «ទឹកអប់ប្រភេទនេះ ធ្វើឱ្យនាងមានសភាពថ្លៃថ្នូរហើយធ្វើឱ្យមនុស្សឈ្លក់វង្វេង ព្រោះនេះជាទឹកអប់ដែលល្អបំផុតលើលោកនេះ»

យ៉ាវតាយ ស្ដាប់ដោយយកចិត្តទុកដាក់ ជឿជាក់លើសម្ដីខ្ញុំដោយឥតសង្ស័យ ព្រោះភ្នែកទាំងគូរបស់នាងភ្លឺថ្លា ប្រៀបបាននឹងទឹកត្រពាំងដែលថ្លា។ បន្ទាប់មក ខ្ញុំក៏ផ្លាស់ ប្រធាន​បទ សន្ទនាទៅរឿងផ្សេងវិញ​។ ខ្ញុំនិយាយថា មុននេះបន្តិចមានបុរសម្នាក់ដើរ ចេញពី​កន្លែងខ្ញុំទៅ។ នាងមានឃើញគេទេ? យ៉ាវតាយ និយាយថាឃើញ។ «ដឹងថាគេជានរណាទេ»? ខ្ញុំសួរ។ យ៉ាវតាយ តបថា «ប្រាកដណាស់ គេជាមនុស្សរបស់ ថាង សួងឈីង ហ្នឹងឯង»! ខ្ញុំសួរត្រឡប់ទៅវិញថា «ថាង សួងឈីង ជានរណា»? «ស្អីគេ? យ៉ាវតាយ តបហើយ និយាយថា «គ្រាន់តែ ថាង សួងឈីង ក៏លោកមិនស្គាល់ដែរ»? ខ្ញុំតបថា «ខ្ញុំពិតជាមិនស្គាល់មែន។ យ៉ាវតាយ និយាយថា «គឺម្នាក់ទាបធាត់ដែលយកបារីទៅអុជឱ្យរលាកអាវឹន នោះណ៎ា»! ខ្ញុំតបថា «ខ្ញុំដឹងថាគេឈ្មោះ ថាង សួងឈីង ហើយតែខ្ញុំមិនដឹង ថាគេជាមនុស្សដូចម្ដេចទេ»!​

«គាត់ជាមន្ត្រី តំណែងមិនធំទេ»! យ៉ាវតាយ តប «គេជាប្រធានមន្ទីរសាខាពន្ធដារក្រុង តែអំណាចរបស់គេធំណាស់។ ចង់រួចពន្ធ ត្រូវឆ្លងកាត់គាត់នេះសិន។ យប់នោះ គឺមានក្រុមហ៊ុនមួយចង់រួចពន្ធ ក៏អញ្ជើញគាត់ផឹកស្រាជប់លៀងបាយទឹក ហើយក៏មក លេង​នៅបន្ទប់រាំច្រៀង។ បន្ទាប់មក ក៏កើតរឿងនោះទៅ»!

«រឿងនោះ»! ខ្ញុំនិយាយ “នាងយល់ថារឿងនោះផុតរលត់ហើយ មែនឬទេ»!

យ៉ាវតាយ ថា «អម្បាញ់មិញ មនុស្សរបស់គាត់មិននិយាយត្រូវគ្នាជាមួយលោក ហើយ ទេឬ»!

«និយាយត្រូវគ្នា»! ខ្ញុំតបនាងយល់ថា «សងលុយប៉ុណ្ណឹង រឿងនេះក៏ចប់មែនឬទេ»!

«ចុះវាអាចយ៉ាងម៉េចទៅវិញទៅ»! យ៉ាវតាយ តប «មនុស្សគ្មានរបួសក៏មានរបួសទៅហើយ រឿងមកដល់ពេលនេះ ឱ្យសំណងជាវិធីល្អបំផុតហើយ។​ ឮពួកគេថា ពួកគេសុខចិត្តឱ្យ អាវឹន ដប់ម៉ឺន ក្រៅពីនេះលោកខាងណេះក៏បាន២ម៉ឺនដែរ»

«ពីដើមមក នាងដឹងច្បាស់គ្រប់រឿង»! ខ្ញុំនិយាយ។

«ខ្ញុំទាក់ទងជាមួយពួកគេច្រើនជាងលោក»! យ៉ាវតាយ តប។

ចុះនាងដឹងថា ហេតុអ្វីក៏ពួកគេឱ្យខ្ញុំ២ម៉ឺនដែរឬទេ»!

យ៉ាវតាយ ងក់ក្បាលហើយគ្រវីក្បាលវិញ ក៏និយាយថា «លោកជាអ្នកគ្រប់គ្រង ខ្ញុំគិតថាពួកគេត្រូវការលោកឱ្យជួយហើយមែនឬទេ»!

«នាងគិតថា ខ្ញុំអាចជួយពួកគេឬទេ»!

យ៉ាវតាយមើលមកខ្ញុំ   សើចបន្តិច ដូចជាមើលខ្ញុំតែមួយភ្លែតក៏ដឹងអស់ពីចិត្តខ្ញុំ។

ខ្ញុំទាញកិតុយកកញ្ចប់ក្រដាសមួយមក។ ខ្ញុំហែកក្រដាសលេចចេញកន្ទុយបារីមួយមក។ វាប្រៀបបាននឹងស្ករគ្រាប់មួយគ្រាប់ ឬគ្រាប់កាំភ្លើងមួយគ្រាប់ ធ្វើឱ្យ យ៉ាវតាយ អរផង ភ័យផង។

«លោកជាមនុស្សប្រុសម្នាក់»។ យ៉ាវតាយ និយាយ។ តាមសម្ដីនិយាយនេះ នាងគិត ថាពីដើមមក ខ្ញុំមិនមែនជាប្រុសទេ។

«ចុះហេតុអ្វីក៏នាងភ័យ»! ខ្ញុំសួរ។

យ៉ាវតាយ ចង់ហាមាត់និយាយក៏បិទមាត់វិញ។

«នាងខ្លាចអី»! ខ្ញុំបន្តសួរដេញដោល។

«បើស្រីដែលលោកស្រឡាញ់ទទួលការគំរាមកំហែងនោះ តើលោកភ័យឬទេ»!  យ៉ាវតាយ ​សួរបកមកវិញ។ សំណួរបករបស់នាងធ្វើឱ្យខ្ញុំរកពាក្យតបតមិនបាន ព្រោះខ្ញុំមិនបាននឹកដល់សំណួរនេះសោះ។ សំខាន់បំផុត គឺខ្ញុំមិនដឹងថា ស្រីដែលខ្ញុំស្រឡាញ់ ជានរណាឱ្យប្រាកដ? តើជា សុង សៀវយួន ឬមួយជា យ៉ាវតាយ?

«បើស្រីដែលលោកស្រឡាញ់ទទួលការគំរាមកំហែង នោះ​តើលោកភ័យឬទេ»! យ៉ាវ តាយ សួរដេញដោលម្ដងទៀត។

«ខ្ញុំ… … ខ្ញុំមិនមែនជាមនុស្សខ្ចាត់ភ្លាត់ទេ។” ខ្ញុំនឹកឃើញដល់ វ៉ាងសួក តែខ្ញុំមិនចង់រៀនតាម វ៉ាងសួក ទេ។

សុង សៀវយួន ហៅខ្ញុំឱ្យទៅភូមិគ្រឹះរបស់នាង។ ខ្ញុំក៏ទៅព្រោះខ្ញុំគិតថាបុរសហុងកុង​នោះ ទៅបាត់ហើយ។

បុរសហុងកុងនោះមិនបានទៅណាទេ សូម្បីតែគ្រោងនឹងទៅក៏គ្មានដែរ ព្រោះគាត់ នៅស្លៀកពាក់ឈុតគេងយប់នៅឡើយ។ ឈុតគេងយប់ ដែលគាត់ស្លៀកពាក់នោះ ខ្ញុំដូចជាធ្លាប់ស្លៀកពាក់ ព្រោះឈុតគេងយប់ដែលគាត់កំពុងស្លៀកពាក់នោះ ដូចឈុតគេងយប់ ដែលខ្ញុំធ្លាប់ស្លៀកពាក់ដែរនោះណាស់ គឺប្រៀបបាននឹងផលិ​​​​​​​​​​​​​​តផលដែលចេញពីរោងចក្រតែមួយដូច្នោះ។ ក្នុងទូខោអាវរបស់ស្រីសៅ​កែម្នាក់ តើអាចមានឈុតគេងយប់របស់បុរស២ឈុតដូចគ្នាដែរឬទេ?​ បើទុកជា ចូវចូវ ជាជនមានទេពកោសល្យខាងតន្ត្រីក៏ដោយ ក៏គាត់មិនអាចយល់យ៉ាងនេះបានដែរ។ បុរសពីរនាក់ស្លៀកខោតែមួយ ខ្ញុំគិតថា សុង សៀវយួន ធ្វើបានល្អខុសគេ។ តែខ្ញុំក៏នឹកឃើញទៀតថា តើមានអ្វីទៅមិនរួចទៅបំណាច់យើងអាចយកមនុស្សស្រីម្នាក់មកចែកគ្នាបានទៅហើយ គ្រាន់តែស្លៀកខោតែមួយជាមួយគ្នាតើមានអ្វីទាស់ទៅ?

ខ្ញុំ និង បុរស «ហុងកុង» នោះស្គាល់គ្នាដោយការណែនាំរបស់ សុង សៀវយួន តែតាមពិតយើងបានឮឈ្មោះគ្នាទៅវិញទៅមករួចហើយ គ្រាន់តែទើបនឹងបានជួបគ្នាជាលើកទី១ ប៉ុណ្ណោះ។ បុរស «ហុងកុង» នោះចាប់ដៃជាមួយខ្ញុំ បណ្ដើរនិយាយបណ្ដើរថា៖  «យប់យ៉ាងនេះ ហើយនៅរំខានលោកគួរឱ្យក្រែងចិត្តលោកណាស់។ «ខ្ញុំតបថា» គឺខ្ញុំទេដែលត្រូវក្រែងចិត្តលោក»។ សុង សៀវយួន និយាយថា «ដឹងថាហេតុអ្វីបានជាយប់យ៉ាងនេះហើយ ខ្ញុំនៅហៅ លោកមកទេ»! សម្ដីរបស់នាងខ្ពស់អស់មនុស្សម្នាផងទាំងឡាយ គឺចាត់ទុកខ្ញុំជាកម្មសិទ្ធិពេញលេញមួយរបស់នាងតែម្ដង ហើយការណ៍ពិតគឺបែបនេះមែន។

ខ្ញុំតបថា «ដឹង»

«បើអ៊ីចឹង លោកនិយាយទៅមើល លោកដឹងអ្វីដែរ»!

ខ្ញុំឆ្លើយថា «ខ្ញុំដឹងពីមនុស្សទាបធាត់ក្រអាញនោះ… …»

«នេះមិនមែនជាមនុស្សទាបធាត់ក្រអាញទេ»។ សុង សៀវយួន និយាយកាត់ខ្ញុំ នាងមិនអនុញ្ញាតឱ្យខ្ញុំហៅគេយ៉ាងនេះ ប្រហែលជាមកពីបុរសហុងកុងនោះ ក៏ជាមនុស្សទាបធាត់ក្រអាញដែរ​ «គាត់ជាប្រធានមន្ទីរសាខាពន្ធដារក្រុង»!

«បាទ ប្រធានមន្ទីរនេះ ឈ្មោះ ថាង សួងឈីង» ខ្ញុំតប «គាត់ចង់ដោះស្រាយក្រៅច្បាប់​ប៉ុន្តែ… … រឿងហេតុនេះមិនអាចដោះស្រាយ ក្រៅច្បាប់បាន ទេ»!

«ហេតុអ្វី»! ខ្សែភ្នែករបស់ សុង សៀវយួន និងបុរសហុងកុងដែលមើលមកខ្ញុំ មានន័យតែមួយនឹងគ្នា។

«ខ្ញុំក៏មិនដឹងថាហេតុអ្វីដែរ»! ខ្ញុំតប «សរុបទៅខ្ញុំមានអារម្មណ៍ថា មិនអាចដោះ ស្រាយ​​ក្រៅច្បាប់បានទេ»!

«ចុះបើខ្ញុំចង់ដោះស្រាយក្រៅច្បាប់វិញ»! សុង សៀវយួន និយាយ។ នាង​ចាក់ស្រាក្រហម៣កែវ មួយកែវឱ្យបុរសហុងកុង មួយកែវឱ្យខ្ញុំ មួយកែវឱ្យកាន់នៅនឹងដៃខ្លួនឯង។

«បើអ៊ីចឹង… …. នាងចង់ធ្វើយ៉ាងម៉េចក៏ធ្វើយ៉ាងនោះទៅ»។ ខ្ញុំឆ្លើយ។

«ល្អណាស់»! សុង សៀវយួន និយាយ។ នាងបង្ហាញពីភាពសប្បាយរីករាយ ក៏លើកកែវស្រា អញ្ជើញប្រុសខ្ញុំទាំងពីរនាក់ ឱ្យលើកកែវឡើងផឹកឱ្យអស់ជាមួយនាង។

«ថ្ងៃស្អែក យកកន្ទុយបារីនោះឱ្យពួកគាត់» សុង សៀវយួន ចាក់ស្រាបណ្ដើរ។

និយាយបណ្ដើរថា «ពីរម៉ឺនយាន់នោះ ក៏មិនបាច់យកដែរ លោកមិនខ្វះលុយប៉ុនហ្នឹង​ទេ។ នារីដែលរងគ្រោះនោះ ក៏ខាងយើងជាអ្នកចេញសំណងដែរ»!

«មិនកើតទេ»! ខ្ញុំនិយាយកាត់ដោយរឹងទទឹង។

«លោកមិនទាន់ផឹកស្រវឹងទេមែនឬទេ»! សុង សៀវយួន និយាយដោយសម្លឹងមកខ្ញុំ។ គាត់យកកញ្ចប់បញ្ញើមកដាក់ក្បែរកែវស្រារបស់ខ្ញុំ ហើយក៏យកទៅវិញ។

«ខ្ញុំអាចផឹកស្រាប្រភេទនេះបាន៣ឪទឹន» ខ្ញុំសម្លឹងទៅស្រាក្រហម ដែលនៅនឹងដៃ នាង «បើខ្ញុំស្រវឹងហើយ នរណាក៏មិនអាចយកកន្ទុយបារីពីដៃខ្ញុំទៅបានដែរ លើកលែង តែប៉ូលីស»

«លោកមិនស្រវឹងទេ» សុង សៀវយួន និយាយ។ នាងមើលខ្ញុំហើយ មើលទៀត ក៏ថា «លោកឆ្កួតហើយ»

បុរសហុងកុង ឃើញខ្ញុំ និង សុង សៀវយួន ប្រកែកគ្នាព្រោះខ្វែងគំនិតគ្នាយ៉ាងនេះ ក៏ចូលមកសម្រុះសម្រួល។ គាត់ថា «លោកបង រឿងបែបនេះ ងាយដូចទឹកងាយហូរទៅបាត់ដូច្នោះដែរ។ រឿងកំប៉ិកកំប៉ុកទេ ប្រើប្រាក់ដោះស្រាយតែប៉ុន្មាននាទី ក៏ដោះស្រាយរួចបាត់ហើយ។ នៅហុងកុង គេធ្វើតែបែបនេះឯង»!

ខ្ញុំតបថា «ល្អតើ! បើអ៊ីចឹងលោកទៅដោះស្រាយឱ្យរួចខ្លួនលោកទៅចុះ ព្រោះលោកមានសមត្ថភាពជាងខ្ញុំ»។ ខ្ញុំងាកខ្លួនដើរចេញ។ សុង សៀវយួន ហៅខ្ញុំឱ្យឈប់។ ខ្ញុំក៏ឈប់​តាម​នាង​​។

«ឱ្យកន្ទុយបារីមកខ្ញុំ»។ សុង សៀវយួន និយាយ។ ខ្ញុំមានអារម្មណ៍ថា នាងនៅខាងក្រោយខ្នងហើយលាដៃមក។ បើតាមធម្មតា ដៃរបស់នាងច្បាស់ជាឱបខ្ញុំពីក្រោយជាប់ ហើយមុខនាងក៏ផ្អឹបនឹងខ្នងរបស់ខ្ញុំធ្វើឫកពាគួរឱ្យស្រឡាញ់ណាស់ ហើយនាងចង់បានអ្វីក៏ដោយខ្ញុំនឹងបំពេញតាមបំណងរបស់នាងទាំងអស់។ ប៉ុន្តែថ្ងៃនេះដៃរបស់នាងខុសពីសព្វមួយដងឆ្ងាយណាស់ គឺនាងមិនបានធ្វើទន់ភ្លន់ដាក់ខ្ញុំទេ ហើយបែរជាចង្អុលមកខ្ញុំ ត្រង់ៗ ដូចជាដាវមួយដើមដែលគេប្រើសម្រាប់គំរាមមនុស្សយ៉ាងនោះ។ ប្រហែលជាខ្ញុំត្រូវអរគុណចំពោះអត្ថិភាពរបស់បុរសហុងកុងនោះហើយមើលទៅ ព្រោះគាត់បាន​ធ្វើឱ្យ​សហាយ​​របស់គាត់ ទៅជាទន់ដៃនឹករកវិធីដោះស្រាយមិនឃើញហើយ ក៏ធ្វើឱ្យបុរសដែលជាសហាយគាត់នេះទិញយកមកប្រើ ដើរពើងទ្រូងចេញពីផ្ទះដ៏ប្រណីត ដែលធ្លាប់តែទៅណាក៏មិនភ្លេចត្រឡប់មកវិញជាលើកទី១ដែរ។

កន្ទុយបារីដូចជាដង្កូវមួយក្បាលហើយក៏បានមកនៅនឹងមុខ អាវឹន ម្ដងទៀត។ នាង​សម្លឹងមើលវាដោយការភ័យខ្លាចឡើងញ័រខ្លួន។ ក្នុងកែវភ្នែកនាងពោរពេញទៅដោយសេចក្ដីរន្ធត់តក់ស្លុត។ បើនាងអាចស្រែកបានបន្ទប់អ្នកជំងឺទាំងមូល នឹងទៅជាកក្រើករញ្ជួយដោយសារសម្រែកនាងមិនខាន។ តែពេលនេះឆ្អឹងថ្គាមទាំងលើទាំងក្រោមរបស់នាងត្រូវម្នាងសិលាអបជាប់ហើយនាងអាចត្រឹមតែប្រើភ្នែក និយាយស្ដីប៉ុណ្ណោះ។ ខ្សែភ្នែកបង្កប់ដោយភាពភ័យខ្លាច  ភ័ន្តភាំងរបស់នាងដាក់ចេញជាសញ្ញាសួរ   គឺកំពុងតែសួរខ្ញុំថា​ ហេតុអ្វីក៏យកកន្ទុយបារីមកដាក់នៅមុខខ្ញុំដូច្នេះ?

នេះជាឧបករណ៍កំណាចដែលធ្វើឱ្យនាងមានរបួស (ខ្ញុំនិយាយ) តែក៏ជាភ័ស្តុតាង សម្រាប់វិធានការច្បាប់ចាត់ការចំពោះជនដៃដល់ដែរ ហើយប្រាកដណាស់  វាក៏ជាអាវុធ​ដែលអាចឱ្យទទួលបាននូវសំណង និងផលប្រយោជន៍ផងដែរ។ ពេលនេះខ្ញុំឱ្យវាទៅនាងព្រោះនាងជាអ្នកដែលមានសិទ្ធិអំណាចជាងគេក្នុងការដោះស្រាយចំពោះវា។ «ដំបូងវាជា ដង្កូវពិសមួយក្បាលដោយគ្មានសង្ស័យ» (ខ្ញុំអធិប្បាយបន្តទៀតហើយចង់ឱ្យវាមានភាពរស់រវើកនិងច្បាស់លាស់ដោយប្រើការប្រៀបធៀបរបស់ខ្ញុំ) “ដង្កូវពិសនេះធ្វើបាបនាង ឯឥឡូវនេះនាងអាចប្រើដង្កូវពិសនេះទៅពិន័យអ្នកដែលធ្វើបាបនាងវិញ។ ពេលនេះវាសំខាន់ណាស់ ព្រោះកំពុងមានគេចង់ប្រើប្រាក់ដ៏ច្រើនដើម្បីទិញវា យកទៅកម្ទេចចោល​។ ពេលនេះតម្លៃនិងប្រសិទ្ធភាពរបស់កន្ទុយបារីនេះខ្ពស់ឬមិនខ្ពស់ទេ? វាអាស្រ័យត្រង់នាងធ្វើយ៉ាងម៉េចចំពោះវា។ នាងអាចចាត់ទុកវាជាដង្កូវជាគ្រាប់កាំភ្លើង ជាត្បូងពេជ្រ គឺបានទាំងអស់ អាស្រ័យថានាងចង់បានអ្វី។ នាងចង់បានអ្វីក៏មិនហួសហេតុដែរ គឺពិតមែនព្រោះនាងយកបានអ្វីក៏ដោយ ក៏មិនអាចធ្វើឱ្យនាងក្លាយទៅជាដូចកាលពីដើមដែរ”។

អាវឹន ស្ដាប់ដោយស្ងៀមស្ងាត់បណ្ដោយឱ្យទឹកភ្នែកហូរតាមចិត្ត។ ខ្ញុំខ្ចប់កន្ទុយបារី ឱ្យស្រួលហើយហុចទៅដល់ដៃនាង។ នាងក្ដាប់វាជាប់ដោយលំបាក ហើយយកវាទៅដាក់ក្បែរទីដែលបេះដូងរបស់នាងតាំងនៅ។ ភ្លាមនោះនាងក៏បញ្ចេញសម្រែកហាក់ដូចជារហែកថ្លើមប្រេះសួតឯម្នាងសិលានៅលើមុខ ក៏ប្រេះបែកដោយសារការស្រែកនេះ គឺប្រៀបបាននឹងគំនរព្រឹលបាក់រអិលធ្លាក់ពីលើភ្នំដូច្នោះ។ ចំពោះការប្រែភ័ន្តដ៏គួរឱ្យតក់​ស្លុត​នេះ ខ្ញុំយល់ថាច្បាស់ជាមកពីកន្ទុយបារីបានទៅប៉ះដើមទ្រូងនាងម្ដងទៀតមិនខាន។

ពេលលាអាវឹន ហើយខ្ញុំបានជួប យ៉ាវតាយ នៅមាត់ទ្វារមន្ទីរពេទ្យ។ នាងមកសួរ សុខទុក្ខអាវឹន តែបែរជាមកចាប់ទាញខ្ញុំជាប់ ហើយខ្ញុំក៏និយាយ ថាលែងខ្ញុំសិនបានឬ ទេ? កើតឬទេ? ត្របកភ្នែករបស់នាង គ្រាន់តែបកឡើងលើភ្លាម មាត់នាងក៏ខំប្រឹងនិយាយថា «ខ្ញុំអាយុគ្រប់២០ឆ្នាំហើយ»

ចប់រឿងទី៥

ប្រវត្តិ​សង្ខេប​របស់​ ផាន អ៊ី​ភីង

ផាន អ៊ីភីង ឈ្មោះពិត ផាន អ៊ីភីង ជាជនជាតិជួង។ កើតនៅឆ្នាំ១៩៦៤ អ្នកស្រុកទូអានខេត្តក្វាងស៊ី។ បញ្ចប់ការសិក្សាបានរៀនសូត្រនៅវិទ្យាស្ថានឯកទេស ហឿឈឺ និងសាកលវិទ្យាល័យហ្វូដាន ផ្នែកវិជ្ជាភាសាចិន។ សព្វថ្ងៃ លោក​ជាគ្រូណែនាំនៅសាកលវិទ្យាល័យជនជាតិក្វាងស៊ី សមាជិកជាន់ខ្ពស់នៃការច្នៃប្រតិដ្ឋអក្សរសាស្ត្រអ្នកប្រាជ្ញប៉ាកួយ អ្នកតំណាងធំនៃប្រជាជនទូទាំងប្រទេសលើកទី១២ អនុប្រធានសមាគម អ្នកនិពន្ធក្វាងស៊ី។

ពាក់កណ្ដាលទសវត្សរ៍ឆ្នាំ៩០ នៃសតវត្សរ៍មុនបានបោះពុម្ពផ្សាយប្រលោមលោកខ្នាតវែងមានរឿង “លុតជង្គង់ចុះ” រឿង “ពាក្យរៀលស៊ុនខូវលាវ” រឿង “គម្រោងឃាតកម្មនៅភូមិសាងលីង” រឿង “មេឃរង់ចាំភ្នំ” សរុប៦រឿង ប្រជុំប្រលោមលោក “ភូមិកុហក” ៨រឿង។ រង្វាន់ខាងអក្សរសាស្ត្រដែលទទួលបានមាន៖ រង្វាន់ស្គរសំរឹទ្ធ រង្វាន់ល្អឯក រង្វាន់អក្សរសាស្ត្រផ្ការយទង រង្វាន់ព្រឹត្តិបត្រប្រលោមលោកសម្រាំងប្រចាំឆ្នាំគូ​ ជាដើម។ ប្រលោម​​លោកខ្នាតវែងដែលមានចំណងជើង ថា “គម្រោងឃាតកម្មនៅភូមិសាងលីង”  បាន​បកប្រែជាភាសា ស៊ុយអែដ ហើយបោះពុម្ពផ្សាយនៅប្រទេសស៊ុយអែដ។

ផលិតកម្មដែលសម្ដែងតាមប្រលោមលោកមាន៖ រឿង “ស្វែងរកកាំភ្លើង” រឿង “ជាងកាត់សក់” រឿង “លុតជង្គង់ចុះ” រឿង “គ្រាប់កាំភ្លើងចុងក្រោយ” រឿង “អាថ៌កំបាំងដ៏មានតម្លៃ”  រឿង “បក្សីផ្អើលព្រោះផ្លែព្រួញ” ជាដើម៕

Comments (8)

  1. Thanks for sharing such a nice idea, article is
    good, thats why i have read it completely

  2. Thanks on your marvelous posting! I seriously enjoyed reading it, you are a great author.
    I will ensure that I bookmark your blog and will eventually come back very soon. I
    want to encourage you to ultimately continue your great work, have a nice evening!

  3. Terrific article! That is the kind of info that are
    supposed to be shared around the net. Shame on Google for not positioning this post upper!
    Come on over and seek advice from my site . Thanks =)

  4. Appreciate the recommendation. Let me try it out.

  5. ps4 games says:

    Because the admin of this web page is working, no doubt very quickly it will be renowned, due to its feature contents.

  6. ps4 games says:

    WOW just what I was searching for. Came here by
    searching for ps4 games

  7. When I originally commented I clicked the “Notify me when new comments are added” checkbox and now each time a
    comment is added I get three e-mails with the same comment.
    Is there any way you can remove people from that service?
    Thanks a lot!

  8. Hey there! This post could not be written any
    better! Reading this post reminds me of my
    good old room mate! He always kept chatting about this.
    I will forward this page to him. Pretty sure he will have a good read.
    Thanks for sharing!

Leave a Reply

Your email address will not be published.