ទំព័រដើម » កំសាន្ត » អ្នកមិនដឹងថាគាត់​ ស្អាតប៉ុនណាទេ!…

អ្នកមិនដឹងថាគាត់​ ស្អាតប៉ុនណាទេ!…

រឿងទី៣

អ្នកមិនដឹងថាគាត់ស្អាតប៉ុនណាទេ!…

 

​​​​​​​​​​​​​​​                                              ដោយ តុង ស៊ី

 

ឈុន ឡី និយាយថា ៖ ទេ ខ្ញុំមិនមែនចង់និយាយដូច្នោះទេ។ ខ្ញុំមិនមែននិយាយថា ភូមិ​ដែលខូចខាតខ្ទេចខ្ទីល្អប៉ុនណា ហើយរឹតតែមិនហ៊ាន​ថាការ​រញ្ជួយ​ដីល្អ​​​ប៉ុន​ណា ​ទៅ​ទៀត​​។ អ្នកគ្រាន់តែមើលស្នាមរបួសនៅលើខ្លួនខ្ញុំទាំងនេះតែបន្តិច!ច្បាស់ជាដឹងថា៖ ខ្ញុំមិន​អាចនិយាយពាក្យ ដែលថាការរញ្ជួយដីល្អនោះឡើយ។ មនុស្សល្ងង់ទើប​អាច​  និយាយ​ថាការរញ្ជួយដីល្អប៉ុនណា រញ្ជួយញ័រអស់ព្រលឹងប៉ុនណា។ ​ខ្ញុំនិយាយពីមនុស្សស្រីគឺមនុស្សស្រីដែលមាន ឈ្មោះថា “សៀង ឈីងឃួយ” នោះ។

គាត់រៀបការជាមួយបងប្រុសនាន នៅនិទាឃរដូវឆ្នាំដែលមានរញ្ជួយដី ក៏គឺឆ្នាំ​១៩៧៦​នោះឯង។ បងប្រុស នាន មានត្រកូល ប៉ី ឈ្មោះពេញគឺ ប៉ី យុននាន គឺជាអ្នក​ជិតខាង​របស់​គ្រួសារខ្ញុំ។ ដើមឆ្នាំគឺថ្ងៃទី២ ខែ១ ខ្ញុំនៅដេកយល់សប្ដិនៅលើគ្រែនៅឡើយ គាត់ក៏​ដាស់​ខ្ញុំឱ្យភ្ញាក់ឡើងបាត់។ គាត់ថា ឈុន ឡី យើងទៅទទួលបងថ្លៃស្រី។ ពេល​ដើម​ឆ្នាំ​នោះ ការរៀបការដែលឱឡារិក បែរជាធ្វើឱ្យតែបានៗ ធ្វើកាន់តែធម្មតាកាន់​តែ​បញ្ជាក់​ពី​ភាព​​សុខសាន្តនៃជីវិតរស់នៅ។ បងប្រុសនានគឺជាកម្មាភិបាលរបស់ស្ថាប័ន​ដែល​រង់​ចាំ​ឱ្យ​គេដំឡើងឋានៈ ពិតជាមិនហ៊ានខ្ជះខ្ជាយកម្លាំងមនុស្ស និងលុយកាក់ទេ និយាយដោយ​​ត្រង់ទៅ គឺ​គាត់គ្មានសមត្ថភាពនឹងខ្ជះខ្ជាយកម្លាំងមនុស្សព្រមទាំង​លុយកាក់នោះទេ។

គាត់សាមញ្ញណាស់ គឺគាត់ធាក់រ៉ឺម៉កដែលខ្ចីគេមួយគ្រឿងបញ្ជិះខ្ញុំទៅយកបងថ្លៃ​ស្រី​នៅ​មន្ទីរពេទ្យ។ អាវរងានៅលើខ្លួនគាត់ឡើងចំណាស់ទៅហើយ ជើងគាត់​ពាក់​ស្បែក​ជើង​ក្រណាត់​​ដែលលាងឡើងស្លេកស្លកពណ៌ ​​​​​មានតែកន្សែងបង់​កពណ៌​ក្រហម​ដែល​បង់​នៅ​នឹង​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​កគាត់នោះប៉ុណ្ណោះដែលទើបនឹងទិញថ្មី។ បងស្រី ឈីងឃួយ ក្រោក​ឡើង​មុន​យើង​ទៅ​ទៀត។ ពេលយើងទៅដល់ដោយប្រញាប់នោះ គាត់ចាំ​នៅ​ជាន់​ខាង​ក្រោម​អគារ​អស់កន្លះ​ម៉ោងទៅហើយ ឯច្រមុះគាត់ត្រជាក់ឡើងពណ៌ក្រហមអស់។ បងប្រុសនាន ដោះ​​​​​កន្សែងកចេញពីកហើយយកទៅខ្ទប់មុខបងស្រី ឈីងឃួយ ហើយ​​​​​បញ្ជិះ​គាត់​ត្រឡប់ ទៅវិញ។ រ៉ឺម៉កត្រូវបងប្រុស នាន ធាក់ឡើងលឿនដូចហោះ គាត់ងាកមកក្រោយ​មើល​បងស្រី ឈីងឃួយ មិនឈប់ ហើយគាត់សើចឡើងបិទភ្នែកអស់រលីង។

ខ្ញុំ និងបងស្រី ឈីងឃួយ អង្គុយទល់មុខគ្នា ឃ្លាតគ្នាជិតយ៉ាងនោះ។ ខ្ញុំមើល​ឃើញ​រោម​ភ្នែកវែងៗរបស់គាត់ដូចសើមជាប់ដោយចំហាយទឹក កែវភ្នែកគាត់​ភ្លឺថ្លា​ជាង​ផ្ទៃមេឃ​ពណ៌ខៀវ​ទៅទៀត ថ្ពាល់ក្រហព្រឿងៗទាំងសងខាងជាប់ដោយស្នាមខួច ជាប់ជានិច្ច គ្មាន​បាត់សោះ។ នរណាក៏ដឹងថា បងស្រី ឈីងឃួយ ស្អាតដែរ ប៉ុន្តែថ្ងៃនោះ គាត់​ស្អាត​ជាង​ថ្ងៃណាៗទាំងអស់។ ក្រោយមកខ្ញុំសង្កេតដឹងថា ពេលដែល​គាត់សើច​ទើបមាន​ខួចថ្ពាល់​ នេះបញ្ជាក់ថា ថ្ងៃនោះគាត់សើចជាប់រហូត។

រ៉ឺម៉ក​របស់បងប្រុស នាន កាន់តែលឿនខ្យល់បក់មកប៉ះត្រូវមុខរបស់ខ្ញុំ ក៏កាន់​តែ​ខ្លាំង​ដែរ។ មុខខ្ញុំឡើងឈឺស្ពឹកកឡើងរួញ។ បងស្រី ឈីងឃួយ ឃើញហើយគាត់​យក​ក្រែម​ផ្កាព្រឹលមួយក្លងពីក្នុងកាបូបមក ហើយខ្វៀកយកក្រែមបន្តិចមកលាបលើមុខខ្ញុំ។ គាត់​​​​និយាយថាមើលឯងចុះ មុខត្រជាក់ឡើងប្រេះទៅហើយ។ ដៃរបស់គាត់​ប្រៀប​ដូច​ជា​ទឹក​ក្ដៅឧណ្ហៗ ដែលស្រោចស្រពលើមុខរបស់ខ្ញុំស្រួលខ្លួនឡើងរកកល់ចង់សន្លប់ក្នុងខួរ ក្បាលក៏នឹករកឃើញពាក្យមួយថា៖ ទេពធីតា!  ដើមឡើយខ្ញុំ បងស្រី ឈីងឃួយ គឺ​ជា​ទេពធីតាចុះមកពីឋានសួគ៌។ ខ្ញុំថែមទាំងគិតថាតើមក​ពីមាន​គាត់​ទើប​គេ​ហៅ​គ្រូ​ពេទ្យ​ថាទេវតានោះ ឬមិនមែនទេ? ឥឡូវនេះ ខ្ញុំនិយាយចេញមកមិនខ្លាច អ្នកនិយាយចំអន់​ខ្ញុំ​ទេ! បងស្រី ឈីងឃួយ លាបមុខឱ្យខ្ញុំយ៉ាងនេះ ហើយខ្ញុំមិនលុបមុខអស់បីថ្ងៃជាប់គ្នា ថែម​ទាំងលៀន​អណ្ដាតលិឍក្រែមផ្កាព្រឹលដែលនៅលើមុខខ្ញុំនោះទៀតផង។ ខ្ញុំចេះ​តែ​យល់​ថារសជាតិ​ក្រែមផ្កាព្រឹល គឺជារសជាតិរបស់បងស្រី ឈីង ឃួយ ប្រៀប​ដូច​ជា​ក្លិន​សួគ៌។

ថ្ងៃនោះខ្ញុំសប្បាយចិត្តជាងបងប្រុស នាន ទៅទៀត។ មនុស្សច្រើនគ្នាមកហូប​ស្ករ​គ្រាប់​​មង្គលការ។ ពួកគេមកហើយក៏ទៅវិញ មានតែខ្ញុំអង្គុយនៅផ្ទះបងប្រុស នាន ពេញ​មួយ​ថ្ងៃ។ ដល់យប់ឡើង បងប្រុស នាន និយាយថា មិនមែនឯងបានការប្រពន្ធឯណាមក​សប្បាយចិត្តខុសបែបបទស្អីហ្នឹង? ប្រញាប់ត្រឡប់ទៅវទៅរកដេកពួនទៅ។ ខ្ញុំក្រោក​ឡើងទាំងមិនដាច់ចិត្តខ្ញុំបន្ទោសទៅមេឃថា ឆាប់យប់ពេក។ បងស្រី ឈីង ​ឃួយ! យក​សៀវភៅសរសេរមានក្របស្បែកផ្លាស្ទិចចេញមកគាត់ និយាយថាឯងហត់មួយថ្ងៃហើយ! អានេះខ្ញុំឱ្យឯងចុះ!។

ខ្ញុំចង់ដឹងថា សៀវភៅសរសេរមានក្របស្បែកផ្លាស្ទិចល្អបែបនេះកាលនោះ កម្រ ឃើញ​​ណាស់។ ម្ដាយខ្ញុំអត់មានធ្វើការអ្វីទេ មនុស្សមួយគ្រួសា​រពឹង​តែលើ​ប្រាក់ខែ​ឪពុកខ្ញុំ​ម្នាក់​គត់ ទោះជាខ្ញុំឃើញសៀវភៅបែបនេះក៏មិនដាច់ចិត្តទិញដែរ។ ប៉ុន្តែអំ​ណោយ​នេះឱ្យ​មក​​​ខ្ញុំ នៅយប់នេះខ្ញុំមិនសប្បាយចិត្តបន្តិចណាសោះ វាដូច​ជា​បញ្ជា​ដេញ​ភ្ញៀវ​ឱ្យចេញ​ទៅវិញ​មួយខ្ញុំទទួលយក ហើយគ្មានអ្វីជាលេស​ដើម្បីបាន​នៅ​ក្នុងផ្ទះ​របស់ពួក​គាត់​ទៀត​ទេ។

ពិតជាឆាប់មែន មនុស្សម្នាពេញមួយអគារសុទ្ធតែដឹងពីភាពស្រស់ស្អាត របស់បងស្រី ឈីងឃួយ គ្រប់គ្នាទាំងអស់។ និយាយតាមរបៀបនិយាយពេលនេះ គាត់មានកម្លាំង​ប្រល័យ​ណាស់។ យប់ថ្ងៃនោះ ម្ដាយឪពុកខ្ញុំក៏ឈ្លោះគ្នា។ ឪពុកខ្ញុំនិយាយថា ឯងមើល​គេការ​ប្រពន្ធចុះ ចង់បានរាងស្អាតគឺបានរាងស្អាត ចង់បានដើមទ្រូងល្អគឺបានដើមទ្រូងល្អ ហើយ​គឺជាគ្រូពេទ្យម្នាក់ទៀត ក្មេងឥឡូវពិតជាមានសំណាងមែនហ្ន៎! ម្ដាយខ្ញុំនិយាយថា គេយក​ប្រពន្ធតែគេសោះ មើលចុះគេធ្វើឱ្យឯងឡើងជ្រួលច្របល់យ៉ាងណាខ្លះ។ ខ្ញុំដឹងថា អា​បញ្ហា​ចាស់របស់ឯងនោះគ្មានកែទៅណាទេ បើចង់បានអ្នកស្អាត លែងខ្ញុំ​ចោលសិន​ទៅ​។​ ពួកគាត់ឈ្លោះគ្នាដោយសំឡេងតិចៗ មកពីគិតថា ខ្ញុំជាមនុស្សថ្លង់។

ប៉ុន្មានថ្ងៃក្រោយមក ស៊ុន ជៀវ៉ាង ដែលនៅអគារជាន់ទី២ ក៏ឈ្លោះជាមួយប្រពន្ធ​គាត់​ដែរ។ ប្រពន្ធគាត់បន្ទោសគាត់ថាគាត់មើល​បងស្រី ឈីងឃួយ ឡើងវង្វេងវង្វាន់គឺមើល​ស្ទើរតែជិតផ្ទុះកែវភ្នែកទៅហើយ ហើយថាគាត់មានចេតនាឈរ​នៅជាន់​ក្រោម​អគារ​​រង់ចាំ បងស្រី ឈីងឃួយ ហើយគិតថា បងស្រី ឈីងឃួយ យួរផ្លែល្ពៅ។ ស៊ុន ជៀវ៉ាង មិន​ដូចម្ដាយឪពុកខ្ញុំឈ្លោះប្រកែកគ្នាស្ងាត់ៗឯណា គាត់ឈរនៅ​ក្បែរ​ថែវអគារ ស្រែក​ជេរ​គ្នា​ឮ​ៗ​ជាមួយប្រពន្ធ ហើយល្បះដែលគាត់និយាយច្រើនដងជាងគេនោះគឺ ខ្ញុំស្រឡាញ់គាត់ តើ​ឯ​ងចង់ធ្វើយ៉ាងម៉េចដាក់ខ្ញុំ? បើទ្រាំមិនបានទេ យើងលែងគ្នា! ពេលនោះ ខ្ញុំគិតថា ស៊ុន ជៀវ៉ាង គ្មានគិតកេរ្តិ៍គិតខ្មាសអ្វីសោះ! ពាក្យបែបនោះក៏ហ៊ាននិយាយចេញ​មក​កើត​ដែរ។ ប៉ុន្តែពេលនេះ ទើបខ្ញុំដឹងថា គាត់មានចេតនា និយាយឱ្យបងស្រី ឈីង​​ឃួយ​ ស្ដាប់​ឮតែម្ដង។ គាត់ជាមនុស្ស ធ្វើឱ្យគេវង្វេងវង្វាន់ដោយចំហ។ កន្លង​ទៅបាន​ប្រហែល​ជា២ខែ ស៊ុន ជៀវ៉ាង ក៏លែងប្រពន្ធគាត់មែន។ ក្រោយមក ស៊ុន ជៀវ៉ាង ចង់សួ​​រ​ចិត្ត​បងស្រី ឈីងឃួយ ខ្ញុំឮគាត់និយាយប្រាប់បងស្រី ឈីងឃួយ ថាព្រោះ​តែ​អ្នក​ទើប​ខ្ញុំ​លែង​ប្រពន្ធ​ចោល។

រឿងអស់នេះ ខ្ញុំសរសេរចូលសៀវភៅដែលបងស្រី ឈីងឃួយ ឱ្យខ្ញុំទាំងអស់ ប៉ុន្តែ​អ្វី​ដែល​​សរសេរច្រើនជាងគេនៅតែជាបងស្រី ឈីងឃួយ ដដែល។ ខ្ញុំនឹកដល់​រសជាតិ​ក្រែម​ផ្កា​ព្រឹលរបស់គាត់ នឹកដល់ដៃទន់ដូចសម្តី​របស់គាត់ ចង់បានប្រពន្ធដូចគាត់ ចង់និយាយ​នឹង​គាត់ ចង់ទៅអង្គុយលេងនៅផ្ទះគាត់រាល់ថ្ងៃ។ ខ្ញុំថែម​ទាំងគូររូប​គាត់នៅ​លើសៀវភៅ​នោះ​ទៀត ពេលគូរដំបូងបន្តិច ក៏មិនដូចដែរក្រោយមក គូរយូរៗទៅ គូរបាន​ដូចគាត់​ជាង​រូប​ថតគាត់ទៅទៀត។ បើកុំតែខ្ញុំគោរពកោតសរសើរគាត់ ហើយ​យក​គាត់​ដែល​ជា​គ្រូ​ពេទ្យ​ម្នាក់​ជាគំរូទេនោះ សៀវភៅដែលគាត់ឱ្យខ្ញុំនេះ ប្រហែលជាបណ្ដុះបណ្ដាលខ្ញុំឱ្យក្លាយជាវិចិត្រករឬអ្នកនិពន្ធម្នាក់ជាយូរមកហើយ។ មិនដឹងជាមកពីហេតុអ្វី ចាប់ពីពេល​ដែល​បងស្រី ឈីង ឃួយ ផ្លាស់មកនៅក្នុងអគារនេះប្ដីប្រពន្ធដែល​នៅជុំវិញ​ចេះតែ​ឈ្លោះ​ប្រ​កែក​គ្នាដោយ មិនដឹងរឿងហេតុអ្វី ជួនកាលមានឮសំឡេង​បោកចាន​បោកឆ្នាំង​ចេញ​តាម​បង្អួចក៏មាន។ អគារនេះ ជាអគារផ្ទៃធំដែលគេ​ប្រើប្លង់​សេចាក់​ស្រេចមក​ផ្គុំឱ្យបាន​ជា​អ​គារគ្មានអ្វីការពារសំឡេងកុំឱ្យលាន់ឮឆ្លងទៅឆ្លងមកបានទេ។ ពេលដែលបងប្រុស នាន ចេញទៅធ្វើការឆ្ងាយបាត់ ស៊ុន ជៀវ៉ាង មកក្រាញនៅផ្ទះបងស្រី ឈីងឃួយ មិន​ព្រមចេញ។ បងស្រី ឈីងឃួយ ក៏ស្រែកហៅទាំងជញ្ជាំងបាំងជិតថា ឈុន ឡី ឯងយក​សៀវ​ភៅ​រូបថតមកឱ្យខ្ញុំ។ បើមិនដូច្នេះទេស្រែកថា ឈុន ឡី បងប្រុស នាន របស់ឯង​ក្រែង​ថា​​មកវិញយប់នេះឬអី?…

ខ្ញុំឆ្លើយបាទៗ! ហើយក៏រត់ទៅផ្ទះគាត់ ដើម្បីប្រកួតអង្គុយជាមួយ ស៊ុន ជៀវ៉ាង។ គាត់​មិនព្រមចេញ ខ្ញុំក៏អង្គុយនៅទីនោះរហូតដែរ។ ជួនកាល មនុស្ស​ដែល​អង្គុយ​នៅ​ក្នុង​ផ្ទះ​បងស្រី ឈីងឃួយ ក្រាញមិនព្រមចេញមិនប្រាកដថាជា ស៊ុន ជៀវ៉ាង តែម្នាក់ទេ។ ខ្ញុំ​មិន​​សូវជាចាំឈ្មោះមនុស្សទាំងនោះទេ គ្រាន់តែដឹងថា ឱ្យតែបងប្រុស នាន ចេញ​ទៅ​ធ្វើ​ការ​ឆ្ងាយបាត់ មនុស្សប្រុសដែលមកគឺច្រើនមែនទែន ស្មុគស្មាញមែនទែន បើមិន ស៊ុន ជៀ​វ៉ាង គឺ លី ជៀវ៉ាង បើមិន លី ជៀវ៉ាង គឺ ហឿ ជៀវ៉ាង។ មិន​ខ្វល់​ថា​ជា​មនុស្ស​ប្រុស​ណា​ទេ បងស្រី ឈីងឃួយ សុទ្ធតែហៅខ្ញុំឱ្យទៅកំដរពួកនោះ ធ្វើឱ្យពួកគេគ្មានឱកាស នឹងធ្វើ​អ្វី​បាន។ សៀវភៅរូបថតរបស់បងស្រី ឈីងឃួយ ត្រូវខ្ញុំយកទៅហើយ យកមកវិញ ក្លាយ​ជា​​លេស​ឱ្យខ្ញុំបានទៅផ្ទះគាត់។ ជាច្រើនដងមនុស្សប្រុសដាច់ដាប​ទាំង​នោះ​ចេញ​ទៅ​វិញ​អស់ទៅហើយ ក៏ខ្ញុំនៅតែមិនចង់ទៅទៀតបងស្រី ឈីងឃួយ ក៏ឱ្យខ្ញុំ​កម្ដៅ​ខ្លួន​ដោយ​ហូប​គាវ​សាច់ថ្លាដែលគាត់ធ្វើ គាត់ឱ្យខ្ញុំហូបបណ្ដើរ និយាយរឿងល្អៗ ពីបងប្រុស នាន ឱ្យខ្ញុំ​ស្ដាប់​បណ្ដើរ។ ពេលខ្ញុំស្ដាប់ ខ្ញុំនឹកចង់ឱ្យគាត់លាបក្រែមផ្កាព្រឹលឱ្យខ្ញុំម្ដងទៀត។ ប៉ុន្តែឱកាស​លែង​បើកដៃឱ្យហើយ មេឃទាំងក៏បញ្ចេញកំដៅទៀត។ មុខខ្ញុំរលោងហើយ គ្មានលេសអ្វី​ទៀត​ទេ។ ហេតុនេះ ខ្ញុំក៏ពុតធ្វើជាឈឺ មិនទៅរៀនហើយក៏មិនទៅមន្ទីរពេទ្យដែរ។ ម្ដាយ​ខ្ញុំ​​មិន​ដឹងជាធ្វើដូចម្ដេចក៏ហៅបងស្រី ឈីងឃួយ ឱ្យមកចាក់ថ្នាំឱ្យខ្ញុំដល់ផ្ទះតែម្ដង។ អ្នក​មិនដឹងថានៅខណៈនៅមានអារម្មណ៍និងសុភមង្គល ប៉ុនណាទេ។ ដើម្បី​ឱ្យគាត់​បាន​មក​ចាក់ថ្នាំឱ្យខ្ញុំ ខ្ញុំសង្ឃឹមតែពុតធ្វើជាឈឺរាល់តែថ្ងៃ។

មែន​ហើយ នេះមិនមែនជាវិធីតែមួយដែលនាំឱ្យខ្ញុំបាននៅក្បែរគាត់ទេ។ ខ្ញុំធ្លាប់ជួយ​យួរ​​ទឹ​​ក​ឱ្យគាត់ពីក្រោមអគារឡើងទៅលើ ធ្លាប់រៀនចាក់ថ្នាំពីគាត់ ធ្លាប់​ជួយ​រុះអំ​បោះ​ឱ្យ​គាត់​ ហើយថែមទាំងឈរនៅថែវអគារសូត្រកំណាព្យរបស់លោកប្រធានម៉ៅ ដែល​មាន    ​​ចំ​ណង​​ជើងថា “សួនជម្រាបទឹកនិទាឃរដូវ និងព្រឹល” ឮៗដោយចេតនាទៀតផង។ បើ​ខ្ញុំ​សូត្រ​ខុស គាត់ក៏ប្រញាប់ប្រញាល់មកជួយកែសំឡេងសូត្ររបស់ខ្ញុំឱ្យត្រូវ។ ជួនកាលខ្ញុំ​តាំង​ចិត្តអានអក្សរឱ្យខុស ឯគាត់មិនដឹងថាជាល្បិចរបស់ខ្ញុំដែរ។ ប៉ុន្តែ បងប្រុស នាន គាត់​មើលដឹង។ បងប្រុសនានជាមនុស្សឆ្លាតមែនហ្អ៎ា! គាត់ទះក្បាលរបស់​ខ្ញុំ​ហើយ​និយាយ​ថា មនុស្សឆ្លាត បើឯងអាយុស្មើនឹងខ្ញុំ បងស្រី ឈីង​   ឃួយ  ច្បាស់​ជា​របស់​ឯង​ហើយ​។ ខ្ញុំមានមោទនភាពដោយស្ងាត់ៗ ឯសំឡេងសូត្រកំណាព្យកាន់តែឮទៅៗ។ ពេល​វ៉ាកងធំ​ ខ្ញុំបានទទួលរង្វាន់លេខ១ខាងសូត្រកំណាព្យប្រចាំសាលា។ ខ្ញុំ​យក​ប័ណ្ណ​រង្វាន់​មកបង្ហាញបងស្រី ឈីងឃួយ ឱ្យគាត់មើលគាត់ថា កុំតែបានខ្ញុំណែនាំឯង​ម្ដ៉េចនឹងបាន​រង្វាន់ទៅ​​​? ឆាប់ប៉ាវខ្ញុំហូបបាយ​ទៅ។ ខ្ញុំគ្មានប្រាក់នឹង​ប៉ាវគាត់ហូបបាយនៅភោជនីយដ្ឋាន​ទេ ដូច្នេះខ្ញុំក៏ទិញការ៉េមកីមួយ​ដើម​ឱ្យគាត់។ អ្នកមិនឃើញគាត់ហូបការ៉េម​កី​​មួយ​ដើមនោះ ប្រើរបៀបនិយាយ​របស់​ក្រុម​ហ៊ុន ​អ្នករាប់ថាជាសិល្បៈមួយ។ រយៈពេលដែលការ៉េម​មួយដើម​នៅក្នុងមាត់​របស់គាត់​យូរ​ជាង​​នៅក្នុងមាត់របស់នរណាៗ ទាំងអស់​គាត់មិនប្រើធ្មេញខាំដូចយើងទេ តែ​គាត់​ប្រើ​អណ្ដាត​​លិឍមួយៗ ប្រើមាត់បៀម វាថ្នមៗ។ បើការ៉េម​រលាយលឿនពេក គាត់​ក៏ដក​ចេញ​ឱ្យវាឈប់មួយភ្លែតចាំដល់តំណក់ទឹកនៅលើការ៉េមកីកកមកវិញហើយគាត់ ក៏បៀមទៅវិញភ្លាម។ ការ៉េមកីរមៀលទៅរមៀលមកក្នុងមាត់របស់គាត់ រហូតនៅសល់តែបន្ទះឈើមួយនោះទើបឈប់រមៀល។ គ្រាន់តែបន្ទះឈើគាត់ក៏បៀមមួយសន្ទុះទៀត​ទើបព្រម​បោះ​វា​ចោល។ ​ម្ដាយខ្ញុំនិយាយថា គ្រាន់​តែ​មើល ឈីងឃួយ ​ហូបការ៉េមកី ក៏អាច​ដឹងថា​ គាត់ជា​កូន​ប្រសា​ស្រីម្នាក់​​ដែលចេះសន្សំសំចៃម្នាក់ដែរ​។

១០ថ្ងៃក្រោយមក ស្រុកថាងសានយើងកើតមានគ្រោះរញ្ជួយដី មានកម្រិត៧,៨ រ៉ិចទ័រ ដែលធ្វើឱ្យផ្អើលអស់មួយពិភពលោក អ្នកទាំងអស់គ្នាប្រាកដជាធ្លាប់ឮមិនខាន។ បើ​​ទុក​ជាស្លាប់ទៅហើយក្ដីក៏ខ្ញុំមិនអាចភ្លេចពេលនោះដែរ នៅម៉ោង​៣ និង ៤២នា​ទី រំលង​អាធ្រា​ត្រ ថ្ងៃ២៨ ខែ៧ ឆ្នាំ១៩៧៦។ ពេលនោះ ខ្ញុំមិនដឹងថាខ្ញុំភ្ញាក់ឡើងដោយរបៀបណាទេ? យ៉ាង​ណាក៏ខ្ញុំបានភ្ញាក់ ហើយលើខ្លួនស្លៀកតែខោទ្រនាប់មួយ។ ​​​ពេល​ដែល​ម្ដាយ​ឪពុក​ស្រែក​ឮៗ ឱ្យរត់ចេញពីផ្ទះបន្ទាប់​ពីផ្ទាំង​ប្លង់​សេបេតុងមួយផ្ទាំង​បាក់ធ្លាក់មក​លើខ្លួនពួក​គាត់​​ហើយ។ ដីខ្សាច់ធ្លាក់មកក្រោមទាំងអស់ មានតែស្លាប់និងរស់ ពួកគាត់ទុកខ្ញុំដែលជា​កូនទោលម្នាក់នេះនៅក្នុងផ្ទះ។ ខ្ញុំបែរជាមិនស្លន់ស្លោនឹងរត់ប្រាសអាយុគឺពិតមែន។ ខ្ញុំ​ក៏មិនឆាប់ភ័យ​ដូចឪពុកម្ដាយដែលបូជាជីវិតខ្ញុំនេះគ្មានអ្វីត្រូវស្ដាយដូច្នោះឬមួយ​ជីវិត​ខ្ញុំនេះ​ត្រូវពលីដើម្បី​មនុស្សណាម្នាក់យ៉ាងនោះ។

ខ្ញុំគេចទៅជ្រុងជញ្ជាំងបញ្ឃរខ្លួនស្ដាប់សំឡេងអ្នកនៅជាប់ជញ្ជាំងគ្នា។ ខ្ញុំគិត​ថា​បើអាច​មែន ខ្ញុំនឹងសំរុកចូលទៅជួយជីវិតបងស្រី ឈីងឃួយ។ ប៉ុន្តែល្បឿន​លឿន​ពេក​ណាស់មិនបានរង់ចាំឱ្យខ្ញុំបញ្ចេញសកម្មភាពសិនសោះ ខាង​នោះ​ក៏លេច​ឮសំឡេង​គាត់​ស្រែក​​​​​ថ្ងូរ​ចេញមក បន្ទាប់ពីនោះភ្លាមៗ ក៏បន្តឮសំឡេងធ្លាក់ប្លង់សេអគារយ៉ាងខ្លាំង។ ចប់​ហើយ! បងស្រី ឈីងឃួយ ច្បាស់ជាត្រូវសង្កត់ស្លាប់មិនខានឡើយ។ អគារ​ទាំង​មូល​ក៏​ចាប់​ផ្ដើមយោលយោគយ៉ាងគំហុក គឺដូចជាមនុស្សយំសោកដោយក្ដីឈឺចាប់ ហើយញ័រអស់ខ្លួនប្រាណដូច្នោះ។ ខ្ញុំត្រូវគ្រវាត់ឱ្យចេញទៅក្រៅតាមបង្អួច ហើយដីខ្សាច់គ្រោងទ្វារ​កញ្ចក់ក៏ធ្លាក់ចុះក្រោមមកជាមួយគ្នាដែរ។ នេះជាអគារដែលមានកម្ពស់៤ជាន់ ហើយពួក យើងសុទ្ធតែស្នាក់នៅជាន់ទី៣។ រឿងគួរឱ្យចម្លែកនោះ គឺខ្ញុំធ្លាក់មកហើយបែរជាមិនស្លាប់ គ្រាន់តែអំបែងកញ្ចក់ចាក់ជាប់ពេញខ្លួនខ្ញុំប៉ុណ្ណោះ។ ពេលក្រោកឈរឡើង ខ្ញុំក៏ក្លាយជាកាំប្រមាដែលដុះរោមកញ្ចក់ពេញខ្លួន។ នេះបើតាមធម្មតាច្បាស់ជាឈឺស្លាប់មិនខាន តែពេលនោះ ខ្ញុំបែរជាមិនដឹងឈឺសោះ។ ខ្ញុំឃើញមនុស្សរត់ចេញពីច្រកអគារដោយភ័យស្លន់ស្លោឃើញមានមនុស្សរអិលធ្លាក់មកពីលើអគារ ដូចជាដុំថ្មធ្លាក់មកប៉ះដីឮសូរតែផាំង ហើយក៏លែងងើបមកវិញទៀត។ ក្នុងពេលមានសូរសម្រែកដ៏កងរំពងនោះខ្ញុំរត់ទៅតាមហ្វូងមនុស្ សទើបរត់បានប៉ុន្មានសិប ម៉ែត្រ ក្រឡេកទៅវិញអគារមួយនោះក៏បាត់លែងឃើញតែម្តង​។

ក្រៅពីសម្រែកភ្ញាក់ផ្អើល និងយំសោកគឺសំឡេងស្រែករកម៉ែរកឪស្រែករក​កូន​ចៅ។នៅទីលានហាត់កីឡាមានមនុស្សកាន់តែច្រើនឡើងៗ ខ្ញុំក៏ចង់ស្រែកហៅប៉ុន្មានម៉ាត់ដែរ ប៉ុន្តែខ្ញុំភ្លេចឈ្មោះឪពុកម្ដាយខ្ញុំបាត់ទៅហើយ នឹកយ៉ាងណាក៏នឹកមិនឃើញ។ ពួកគាត់​ក៏​មិន​បានហៅខ្ញុំដែរ។ ខ្ញុំគិតថាបងស្រី ឈីងឃួយ យ៉ាងម៉េចក៏ស្លាប់កើតហ្ន៎? គាត់​ស្អាត​បែប​នោះ ស្រស់បែបនោះ ម៉េចក៏ដាច់ចិត្តស្លាប់បានទៅ? ខ្ញុំសាកដកអំបែង​កញ្ចក់ដែល​នៅ​ជាប់នឹងជើង ឈាមក្ដៅៗក៏ហូរស្រោចលើកំភួនជើងខ្ញុំ។ ខ្ញុំលែងហ៊ានដកទៀត ទុក​ចាំឱ្យ​ពេទ្យដកឱ្យ បើមិនដូច្នោះទេច្បាស់ជាហូរឈាមដល់ខ្សោះអស់ពីខ្លួនមិន​ខាន។

មនុស្សម្នាមិនដឹងថា  មួយជំហានបន្ទាប់ត្រូវធ្វើយ៉ាងណាទៀតទេ? ឯខ្ញុំវិញក៏​មិនដឹង​​ដែរ។ ភ្លាមនោះមនុស្សមានសំឡេង ​ឮម្នាក់ក៏ស្រែកឡើងគាត់ប្រាប់ឱ្យអ្នកទាំងអស់គ្នា​កុំ​ភ័យ លោកប្រធាន ម៉ៅ នឹងបញ្ជូនយន្តហោះឱ្យមកយកយើងទៅ។ ពាក្យនេះប្រៀប​ដូច​ជា​គ្រាប់បែកដៃធ្វើឱ្យផ្ទុះឡើង មនុស្សម្នាទ្រេតទ្រោតទប់ខ្លួនលែងនឹងអស់ឡើងឮសូរ​ព្រុះ​ព្រះៗ។ មនុស្សជាច្រើននិយាយថា ចុះនៅធ្វើអីទៀត? ម៉េចក៏មិន​ទៅព្រលាន​យន្តហោះ​ទៅ។ មនុស្សម្នាក៏នាំគ្នាដើរសំដៅទៅព្រលានយន្តហោះ។ ខ្ញុំក៏ដើរតាមពួកគេដែរ។ ពួកគេ ដើរកាន់តែលឿនទៅៗ ឯខ្ញុំដើរកាន់តែយឺតទៅៗ។ ខ្ញុំមិនដឹងថា ហេតុអ្វីក៏ទៅជាយឺតទេ។ ខ្ញុំក៏មិនដឹងឈឺដែរ តែក៏មិនដឹងថាយ៉ាងម៉េចក៏ទៅជាយឺតដូច្នេះ? ឥឡូវខ្ញុំធ្វើជា​គ្រូពេទ្យ​ហើយទើបដឹងថា ប្រាកដជាអំបែងកញ្ចក់ទាំងនោះធ្វើទុក្ខមិនខាន។ អ្នកគិតមើលចុះអំ​បែង​កញ្ចក់រាង៣ជ្រុង ៤ជ្រុង ច្រើនជ្រុងជាច្រើនចាក់ចូលទៅក្នុងសាច់ ខ្ញុំហ៊ានធានាថា គឺ​ដូច​រឿង “អ្នកបញ្ចប់” ដែលស្វរហ្សេននីកឺរសម្ដែងដូច្នោះ ពេលចាក់ជាប់ដោយរបស់អស់​នេះ គ្មានលឿនចលនាទៅណារួចទេ។

ដើរបានមួយសន្ទុះ ម្ដាយឪពុកខ្ញុំក៏រកខ្ញុំឃើញ។ ពួកគាត់ភ្ញាក់ផ្អើលផងសប្បាយផង អង្អែល​ថ្ពាល់របស់ខ្ញុំទះស្មារបស់ខ្ញុំ មើលខ្ញុំចុះឡើងចង់ដឹងថា តើខ្ញុំមានបាត់់ម្ដុំណាឬអត់​ទេ? ក្រោយពេលដែលដៃរបស់ពួកគាត់ត្រូវខ្ញុំកោសឱ្យឈឺ ទើបពួកគាត់ដឹង​ថាលើខ្លួន​ខ្ញុំ​ដោត​ជាប់ពេញដោយអំបែងកញ្ចក់។ ឪពុកខ្ញុំចង់អៀវខ្ញុំដើរទៅ តែគាត់ខ្លាច​សង្កត់​អំបែង​កញ្ចក់ ឱ្យចាក់ចូលទៅក្នុងសាច់របស់ខ្ញុំកាន់តែជ្រៅ ធ្វើឱ្យខ្ញុំកាន់តែឈឺខ្លាំងលើសដើម។ ម្ដាយខ្ញុំចង់ឱបខ្ញុំ តែគាត់ទើបតែលូកដៃមក អំបែងកញ្ចក់ក៏ចាក់ចូលក្នុងសាច់ខ្ញុំ ឮសូរតែ​ជ្រុចៗ។ ក្បាលខ្ញុំដុះស្នែងលើខ្លួនដុះរោមម្ជុលអ្វីក៏ដោយ ឱ្យតែប៉ះខ្ញុំរបស់រាងច្រើនជ្រុង​នោះ​ច្បាស់​ជាគ្មានញញើតនឹងចាក់ចូលរុលទៅក្នុងសាច់ខ្ញុំទេ។

ម្ដាយខ្ញុំក៏យំឯឪពុកខ្ញុំក៏ដកដង្ហើមធំ។ ខ្ញុំប្រាប់ពួកគាត់ថា​ខ្ញុំបន្តិចក៏មិនឈឺដែរ កុំខ្វល់​​​ពីខ្ញុំអី​។ ប៉ុន្តែពួកគាត់មិនស្ដាប់ ហើយក៏ដើរជាមួយខ្ញុំយឺតៗ។ ឪពុកខ្ញុំរើសបានឈើ​ច្រត់​ជើង​​​​​៣​ដែលគេជ្រុះចោលនៅលើដីហើយគាត់ក៏ហុចវាមកដល់ដៃខ្ញុំ ម្ដាយខ្ញុំនិយាយ​តឿន​ខ្ញុំថា ឱ្យលឿនបន្តិចបើមិនលឿនទេ ច្បាស់ជាឡើងជិះយន្តហោះដែលលោកប្រធានម៉ៅ បញ្ជូន​មកមិនទាន់ទេ។

ដីខាងក្រោមញ័រចាប់​ផ្តើម​កម្រើកទៀតហើយ! ក្រោយមកទើបខ្ញុំដឹងថា នេះគេហៅថាសំ​ណល់​​នៃរញ្ជួយដី។ មនុស្សផ្អើលឈូឆរមួយភ្លែតរត់ព្រុះព្រះទៅមុខយ៉ាងលឿន។ ឪពុកម្ដាយ​ខ្ញុំត្រូវ​ដើរតាមមនុស្សកៀរ ដោយទៅមុខជាមួយគេ។ ខ្ញុំឮសូរ​ម្ដាយខ្ញុំស្រែកថា ឈុន​ឡី! ឯងឱ្យ​លឿនបន្តិច! យើងចាំឯងនៅព្រលានយន្តហោះ យើងទៅដល់​លើយន្តហោះដណ្ដើ​មក​ន្លែង​ទុកឱ្យឯង។ អ្នកដែលរត់​ប្រាសអាយុឱ្យរួចជីវិតរត់ចេញពីខ្ញុំទៅដូចជាទឹកបាក់ទំនប់ពន្លិច​សំឡេងរបស់ម្ដាយខ្ញុំឱ្យបាត់ទៅយ៉ាងឆាប់រហ័ស។ ខ្ញុំមិនខ្លាចស្លាប់ដូចពួកគាត់ទេខ្ញុំ​គេចមកជាយផ្លូវហើយដើរទៅមុខមួយៗ។ ខ្ញុំមិនដឹងជាភាពមិនចេះខ្លាចនេះបានមកពី​ណា​ទេរឿងខ្លាចបង់ជីវិតតែបន្តិចក៏គ្មានដែរ។ បងស្រី ឈីងឃួយ ស្លាប់បាត់ទៅហើយ ខ្ញុំ​រស់នៅមានន័យអ្វីទៀតទៅ?

បើនិយាយតាមបែបវេជ្ជសាស្ត្រពេលដែលមួយតួខ្លួន អ្នកមានសុទ្ធតែស្នាមរបួស​ហើយ​ ត្រូវទទឹកភ្លៀងជោកមួយមេគឺងាយនឹងក្លាយជាជំងឺតេតាណុសណាស់។ នេះគេហៅថាផ្ទះធ្លុះដំបូល ហើយភ្លៀងជាប់រាប់យប់ដើរទូកខុសផ្លូវត្រូវជួបខ្យល់បក់បោកខ្លាំង។ ពិតជា​ស៊យ​មែនហ្ន៎! ភ្លៀងថាធ្លាក់ក៏ធ្លាក់មកគ្មាននិយាយគ្នាមុនបន្តិចសោះ។ មនុស្ស​ដែលរត់​ប្រាស​អាយុក៏មឹតក្រោមភ្លៀង។ តំណក់ភ្លៀង​យ៉ាង​ច្រើន​នោះ​វាយ​គោះ​កញ្ចក់​ដែល​ជាប់លើខ្លួនខ្ញុំ ដូចជាកំពុងលេងឧបករណ៍តន្ត្រីអ្វីមួយ។  ខ្ញុំគ្មានអារម្មណ៍ថា ឈឺអ្វីសោះ ​ហើយ​បែរជាមានអារម្មណ៍ថា ស្នូរដែលកើតពីភ្លៀងធ្លាក់ប៉ះត្រូវនឹងកញ្ចក់នោះពីរោះស្ដាប់ទៅវិញ។ មកដល់ពេលឥឡូវទៅហើយ ខ្ញុំនៅតែកោតសរសើរសេចក្ដីក្លាហាននៅ​ពេល​នោះ​។ បន្តិចម្ដងៗមនុស្សភាគច្រើនក៏បាត់អស់នៅសល់ តែមនុស្សចាស់មនុស្សខ្សោយ មនុស្ស​ឈឺ មនុស្សពិការ មនុស្សដើរមិនស្រួល ដើរនៅក្រោមភ្លៀង។  ខ្ញុំឮគេហៅឈ្មោះ ឈុន​ឡី ហៅអស់ពេលយ៉ាងយូរ ទើបខ្ញុំដឹងថាគេហៅខ្ញុំ។ នោះមិនមែនជាអ្នកដទៃទេ គឺបងប្រុស នាន ប្ដីរបស់បងស្រី ឈីងឃួយ។ ស្មង​ជើង​របស់​គាត់មួយត្រូវប្លង់សេសង្កត់ឱ្យបាក់គាត់បានត្រឹមតែវារ។​ ខ្លួនគាត់ប្រឡាក់​សុទ្ធតែភក់កន្លែងដែលបាក់នៅហូរឈាមនៅឡើយខ្ញុំយកឈើ ច្រត់​​ជើង៣ហុចឱ្យគាត់។ គាត់ងើបពីដីមកកៀកស្មាខ្ញុំហើយដើរទៅមុខទ្រេតទ្រោត។ ឈាម​​របស់គាត់ហូរចុះទៅដីហើយហូរតាមទឹកភ្លៀងសំដៅទៅកន្លែងទំនាប។ ខ្ញុំនិយាយ​ថា បងស្រី ឈីងឃួយ ស្លាប់ទៅគួរឱ្យអាណិតណាស់ខ្ញុំបានស្ដាប់​ឮសំឡេង​គាត់ស្រែក​ថ្ងូរ។ គាត់ដកដៃចេញពីស្មារបស់ខ្ញុំ  ​ ប្រើឈើច្រត់ច្រត់ហើយដើរជើងមួយលោតៗទៅមុខ។ ខ្ញុំទៅ​តាមគាត់មិននិយាយទាំងអស់គ្នា ស្ដាប់ឮតែសំឡេងភ្លៀងធ្លាក់ប៉ះអំបែងកញ្ចក់។ បងប្រុស​ នាន លោតដើរកាន់តែលឿនទៅៗ ខ្ញុំត្រូវគាត់ទុកឱ្យនៅខាងក្រោយ។ ខ្ញុំ​និយាយថាបងប្រុស នាន ចាំខ្ញុំផង។ គាត់ថាមិនអាចចាំបានទេ បើ​ចាំទៀតឈាម​នៅ​ក្នុង​ខ្លួនខ្ញុំខ្សោះអស់ច្បាស់ជាប្រើមិនគ្រប់ទេ។ បងប្រុស នាន និងពួកគេខ្លាចស្លាប់ដូចគ្នា ហេតុ​​​​អ្វី​​ក៏ខ្លាចស្លាប់យ៉ាងនោះហ្ន៎? ពួកគេគិតតែរត់ទៅមុខគ្មាននឹកនា​ ងាកមកក្រោយ​មើល​សាច់​ញាតិដែលដើរទៅមុខមិនរួចទាំងនោះសោះ។ ហេតុអ្វីក៏បងប្រុស នាន មិន​នៅ​កំដ​រ​បងស្រី ឈីងឃួយ? ខ្ញុំឃើញពេលឆ្កែមួយក្បាលងាប់ឆ្កែមួយក្បាលទៀតវាមិន​ចេញ​ចោលគ្នាវាទៅណាឡើយ។ ខ្ញុំដូចជាភ្ញាក់ស្មារតីឡើងស្រែកទៅបងប្រុស នាន ថាបងរត់​ប្រាស​អាយុតែម្នាក់ឯងចុះ ខ្ញុំប្រហែលជាត្រឡប់ទៅកំដរបងស្រី ឈីងឃួយ វិញហើយ។ គាត់​ក៏ទច់ភ្លាមមួយរំពេចងាកមកមើលខ្ញុំ ហើយថានរណាថា បងស្រី ឈីងឃួយ របស់​ឯងស្លាប់? នរណាថា?  ខ្ញុំនិយាយថា គឺខ្ញុំសន្និដ្ឋានពីការឮសំឡេង​ស្រែកថ្ងូររបស់គាត់​នោះ​។ គាត់ថាបងស្រី ឈីងឃួយ របស់ឯងមិនទាន់ស្លាប់ទេ គាត់រត់ទៅខាងមុខបាត់ហើយ។ ខ្ញុំភ្ញាក់ផ្អើលមែនទែនថាគាត់មិនទាន់ស្លាប់ទេឬ? បើមិនទាន់ស្លាប់ទេ! ម៉េចក៏គាត់​មិន​ចាំ​បង? គាត់ថា គឺគាត់ឱ្យបងស្រី ឈីងឃួយ ទៅមុន ឥឡូវនេះ បំណងគឺ​មើល​នរ​ណាអាចដណ្ដើមបានកន្លែងអង្គុយលើយន្តហោះ មុនយន្តហោះដែលប្រធានម៉ៅបញ្ជូន​​មក គឺមានចំនួនកំណត់ គឺមានតែដប់ប៉ុន្មានគ្រឿងប៉ុណ្ណោះ អ្នកណាដណ្ដើម​បាន​កន្លែង​អង្គុយអ្នកនោះរួចរស់ជីវិត។ និយាយបែបនេះ បងស្រី ឈីងឃួយ និងម្ដាយខ្ញុំ គឺដូចគ្នា គឺទៅដណ្ដើមកន្លែងអង្គុយអស់ហើយ។

បងស្រី ឈីងឃួយ នៅរស់នៅឡើយទេ បងស្រី ឈីងឃួយ នៅរស់នៅឡើយទេ… ខ្លួនខ្ញុំក៏ប្រែជាមានកម្លាំងភ្លាម ហើយក៏ពន្លឿនជំហានតាម​ឱ្យទាន់បងប្រុស នាន។ ទាំងពីរនាក់ដើរកាត់ថ្នក់ទឹកឮសូរផ្លូកៗ។ ខ្ញុំហាក់​ដូចជា​ឮ​សំ​ឡេង​បងស្រី ឈីងឃួយ ស្រែកហៅ។ សំឡេងស្រែកហៅនោះឮចេញពី​ហ្វូង​មនុស្ស​ដែល​នៅ​ខាង​​មុខ។

ខ្ញុំសួរថា នេះជាសំឡេងគាត់កំពុងស្រែកមែនឬ​ទេ​?  បងប្រុស នាន ស្ដាប់​មួយ​ភ្លែត​​ហើយ​​​​​ក៏ឆ្លើយថាគាត់ស្រែកប្រាប់យើងឱ្យដើរឱ្យលឿនបន្តិច។ ខ្ញុំខំយក​​​​​អស់កម្លាំងកាយ​ចិត្ត​​ប្រើ​ដើម្បីដើរទៅមុខ។

ខ្ញុំថា បងស្រី ឈីងឃួយ ច្រៀងពីរោះមែន។ បងប្រុស នាន ថាគាត់ច្រៀងពី​អង្កាល់​ណា? ខ្ញុំថា ពេលយប់នោះអី? បងអត់មានស្ដាប់ឮទេ ឬអី? ពេលអធ្រាត្រគាត់តែង​តែ​ច្រៀង​ចម្រៀងមួយវគ្គនោះ បងដេកក្បែរគាត់ អត់មានឮអីទេ មែនឬទេ? បងប្រុស នាន ថានោះគេមិនមែនហៅថាច្រៀងទេ គេហៅថាគ្រហឹម “គ្រហឹមចម្រៀង” ចាំដល់ពេល​ឯង​បាន​​រៀបការច្បាស់ជាយល់ហើយ មនុស្ស​ស្រីចូល​ចិត្តគ្រហឹម​បែបនោះ​តែទាំង​អស់គ្នា​ហ្នឹង​។ ខ្ញុំថា ចម្រៀងផ្សេងក៏ពីរោះដែរតែចម្រៀងរបស់បងស្រី ឈីងឃួយ ពីរោះជាងគេទោះ​ជា​គ្មាន​ទំនុកច្រៀងក៏នៅតែពីរោះដដែល។ បងប្រុស នាន ថាបងស្រី ឈីងឃួយ របស់​ឯង​មិ​ន​ត្រឹមតែច្រៀងពីរោះទេថែមទាំងកក់ក្ដៅទៀតយល់ឬទេ? ខ្ញុំឆ្លើយថាយល់។បងប្រុស នាន សួរថាចុះគាវសាច់ថ្លាវិញ? គាវសាច់ថ្លាដែលបងស្រី ឈីង ឃួយ ធ្វើឆ្ងាញ់ឬ​មិន​ឆ្ងាញ់​? ខ្ញុំថា ពេលបងមិននិយាយមិនអីទេ ឥឡូវគ្រាន់តែបងនិយាយភ្លាម ខ្ញុំក៏ហូរ ទឹ​កមាត់​ភ្លាម​។ បងស្រី ឈីង ឃួយ គ្មានកន្លែងណាមិនល្អទេគ្រាន់តែលាងស្បែកជើង  ក្រណាត់ក៏លាង​បាន​យ៉ាងសស្អាតប្លែកគេ ម្ដាយខ្ញុំក៏លាងមិនបានប្រហែលគាត់ដែរ។ ខ្លួនរបស់គាត់​ក្រអូប​​ជាង​ទឹកអប់ ទៅទៀត។ ភ្នែករបស់គាត់ថ្លាខ្មៅយង់ ស្នាមខួចថ្ពាល់របស់គាត់សាច់​កញ្ចឹង​ក​ស​ម៉ដ្ឋខៃរបស់គាត់គ្មានមួយកន្លែងណាមិនល្អនោះទេ។ ចង្កេះរបស់គាត់រៀវយ៉ាងនោះ សាច់​​​កំប៉េះគូទរបស់គាត់ហាប់ណែនយ៉ាងនោះ ​​​​​​គ្រប់គ្នាសុទ្ធតែថាគាត់​អាច​បង្កើត​កូន​ថ្លោស​​​ទ្រលុកទ្រលន់ឲ្យបង។ បើនិយាយដូចទាយវិញ គាត់រស់យ៉ាង​តិចក៏​បាន៨០​ឆ្នាំ​ដែរ ​បងអាចស្លាប់ទៅមុនគាត់……បងប្រុស នាន កាន់តែនិយាយកាន់តែរំភើបហើយក៏យំតែ​ម្ដង។ ខ្ញុំសួរថាបងយ៉ាងម៉េចហើយហ្នឹង? គាត់ថាអត់អត់អីទេគឺជើងបងវាឈឺពេក។

យើងដើរដោយស្ងៀមស្ងាត់អស់មួយកំណាត់ផ្លូវ ជំហានយើងក៏កាន់តែធ្ងន់ទៅៗ។ បង​​ប្រុស នាន ថាពេលឯងធំឡើង បងនឹងរកប្រពន្ធល្អបែបនេះឱ្យឯង។ ខ្ញុំថាក្រៅ​ពីបង​ស្រី ឈីងឃួយ ខ្ញុំមិនយកនរណាទាំងអស់។ បងប្រុស នាន ថាមនុស្សល្ងង់នេះ គាត់​ជា​មនុស្ស​របស់បងហើយ នរណាឱ្យម្ដាយឯងក្របង្កើតឯងមកយ៉ាងនេះ? ខ្ញុំថាពេល​ខ្ញុំធំ​ឡើង​បងអាចឱ្យគាត់មកខ្ញុំបានទេ? គាត់ថា មិនបានទេ។ ខ្ញុំថាចុះបងអាចប្ដូរផ្ទះ​បានឬ​ទេ? ឱ្យខ្ញុំធ្វើជាអ្នកជិតខាងរបស់ពួកបងមួយជីវិត។ គាត់ថាមានផ្ទះឯណាទៀតទៅ? រលំអស់ហើយ។ ពេលនេះទើបខ្ញុំនឹកឃើញថាខ្ញុំអស់ផ្ទះហើយ។ ខ្ញុំសួរថា យន្តហោះពិតជា មកយកយើងទៅមែនឬទេ? គាត់ថា​​លោកប្រធានម៉ៅ ដាក់ប្រជាជនក្នុងបេះដូងរបស់លោក។ ខ្ញុំសួរថាលោកប្រធានម៉ៅឱ្យផ្ទះយើងម្ដងទៀតឬទេ? គាត់ថាអាច។ ខ្ញុំថាបើបានផ្ទះថ្មី ហើយបងត្រូវតែឱ្យខ្ញុំនៅផ្ទះ​ក្បែរ​​​បង។ គាត់ថាច្បាស់ជាឱ្យឯងនៅក្បែរហើយ។

ភ្លៀងរាំងហើយ។ ជើងមេឃចាប់ផ្ដើមបញ្ចេញពន្លឺល្អះៗពណ៌ស។ ខ្ញុំចង់ពោប​ទៅដី​ច្រើន​ដងហើយតែបងប្រុស នាន ថាមួយជំហានៗដើរទៅមុខគឺបានទៅ​ជិតយន្ត​ហោះ​មួយ​ជំហានដែរ ថាមិនត្រូវ បងស្រី ឈីងឃួយ របស់ឯងចាប់បាន​កន្លែងអង្គុយ​ប៉ុន្មាន​កន្លែង​ហើយថាមិនត្រូវបងស្រី ឈីង ឃួយ ប្រហែលជាឱ្យបងដេកនៅលើហ្នឹងផងក៏មិនដឹង។ ខ្ញុំ​ចង់​ដេក​កើយលើភ្លៅគាត់បានមួយស្របក់ណាស់។ ខ្ញុំនឹកដល់ភ្លៅរបស់បងស្រី ឈីង​ឃួយ មួយជំហានៗ ដើរតាមបងប្រុស នាន ទៅទៀត។ ពួកយើងទៅកាន់តែជិតយន្តហោះ​​ទៅៗ តាមរបៀបនេះហើយ ក៏មើលឃើញហ្វូងមនុស្សដ៏ច្រើនណែនណាន់តាន់តាប់​បន្តិច​ម្ដង​ៗ។ ពេលយើងដើរទៅដល់ក្បែរហ្វូងមនុស្ស បងប្រុស នាន ស្រាប់តែប្រែជាមិនស្រួលគាត់ ដូចជាដើមឈើមួយដើមដែលដោតចុះទៅក្នុងដី ឮសូរតែស្រ៊ឹប។ គាត់ហូរ​ឈាម​ខ្សោះ​អស់​ពី​ខ្លួនរលីង។ គាត់និយាយផ្ដាំនឹងខ្ញុំជាចុងក្រោយថា ឈុន ឡី បើឯងអាចមាន​ជីវិតរស់​នៅ​​តទៅទៀត សូមឯងរកសាកសពបងស្រី ឈីង ឃួយ ឱ្យឃើញហើយរៀប​ចំបញ្ចុះ​សព​គាត់​ឱ្យល្អ ជំនួសបងផង …។

ពេលនេះទើបខ្ញុំជឿជាក់ថាបងស្រី ឈីងឃួយ ស្លាប់​ហើយ។ បងប្រុស នាន ប្រើល្បិច​​ដើម្បី​លើកទឹកចិត្តខ្ញុំ ហើយក៏ដើម្បីលើកទឹកចិត្តគាត់ខ្លួនឯង ឱ្យដើរដល់ព្រលានយន្តហោះ។ បើមិននឹកដល់បងស្រី ឈីងឃួយ ទេ ខ្ញុំច្បាស់ជាពោបនៅពាក់កណ្ដាលផ្លូវមិនខានហើយ​ថ្ងៃនេះ ខ្ញុំមិនអាចនិយាយរឿងនេះឱ្យអ្នកស្ដាប់ទេ។ ខ្ញុំចាំបានថាពេលនោះដើម​ទ្រូង​ឈឺតែមួយភ្លែត ទឹកភ្នែកក៏ហូរតក់ៗចេញពីប្រឡង់ភ្នែក។ ខ្ញុំក៏យំនៅក្នុងសម្រែក​យំ​របស់ខ្ញុំអារម្មណ៍ឈឺចាប់ក៏ចាប់មានឡើងបន្តិចម្ដងៗ ខ្លួនប្រាណខ្ញុំហាក់ដូចជាត្រូវភ្លើងឆេះរោលខ្ញុំឈឺដល់ថ្នាក់លែងចង់រស់។ ខ្ញុំពិតជាឃើញភ្លើងឆេះខ្លួនមែននោះ គឺពន្លឺព្រះអាទិត្យ វា​ចាំង​ចូលទៅក្នុងខ្លួនខ្ញុំតាមកម្ទេចកញ្ចក់ដែលដោតជាប់នៅនឹងខ្លួនខ្ញុំ។ ខ្ញុំមើលទៅ​ឃើញ​ថ្លា​ៗមានពន្លឺចាំងផ្លេកៗ។ នៅក្រោមពន្លឺព្រះអាទិត្យ ហ្វូងមនុស្សក៏មកចោមរោមខ្ញុំជុំជិត ហើយ​ក្លាយជារង្វង់មួយដែលមានខ្ញុំជាផ្ចិតរង្វង់នោះ។ រង្វង់នេះធំឡើងៗ​ តាមចំនួន​មនុស្ស​​​ដែលមកចោមរោមខ្ញុំ។ ខ្ញុំឃើញមនុស្ស​ទាំងអស់​ដែល​នៅព្រលានយន្តហោះសុទ្ធតែគ្មានស្លៀកពាក់អ្វីទេ ពួកគេរងាឡើងញ័រខ្លួនទទ្រើក។ ខ្ញុំ​នឹក​ថាបើបងស្រី ឈីងឃួយ នៅរស់វិញគាត់ប្រាកដជាមក​ឈរកណ្ដាលហ្វូង​មនុស្ស​នេះ​ដោយ​គ្មានអ្វីបិទបាំងរាងកាយដូចគេដែរ។​ ខ្ញុំចង់ឃើញគាត់ពេល​មិនមានស្លៀក​ពាក់អ្វី​ទាំង​​អស់​ឱ្យបានម្ដងណាស់។

អ្នកគិតមើលចុះ កាល​ពន្លឺព្រះអាទិត្យចាំងត្រូវមនុស្សខ្លួន​ទទេពេញទាំងព្រលានយន្តហោះ តើ​មើល​ទៅសម្បើមយ៉ាងណាទៅ។ នោះសុទ្ធតែជាជីវិតដែលនៅរស់! ពាក់​កណ្ដាល​អធ្រាត្រ ព្រោះតែចង់រត់ឱ្យបានរួចរស់ជីវិត ពួកគេគ្មានខ្វល់ខ្វាយពី​រឿងស្លៀក​រឿង​ពាក់​អ្វីទេ។ ក្រោយមកមានគេប្រាប់ខ្ញុំថា ពេលមានរញ្ជួយដីនោះ អ្នកដែលនៅ​ខ្វល់ពីរឿងស្លៀកពាក់ ដូច​ជា​​គ្មាននរណាបានរត់ចេញមកក្រៅរួចទេ  ​ពួកគេមានចំនួន​សរុប២៤​ម៉ឺន​នាក់​។

ទីបំផុតខ្ញុំបានស្ដាប់ឮសំឡេងវឹងៗពីលើមេឃ។ ខ្ញុំគិតថាច្បាស់ជាសំឡេង​យន្ត​ហោះ​មិនខាន។ ប៉ុន្តែ ខ្ញុំមិនទាន់បានឃើញយន្តហោះទេ ជើងខ្ញុំក៏ទន់ចុះ គឺវាទ្រខ្លួនខ្ញុំ​លែងជាប់​ទៅ​ទៀត​ហើយ។ ខ្ញុំដួលចុះ ឯអំបែងកញ្ចក់ ដែលនៅលើខ្លួនខ្ញុំវិញ អំបែងកញ្ចក់​ណាដែល​ត្រូវបែក​ក៏បែកទៅ អំបែងកញ្ចក់ណាដែលត្រូវបាក់ក៏បាក់ទៅ ហើយក៏រាយប៉ាយ​ទៅលើ​ដី។ ភ្លាមនោះមានដៃមួយដូចជាដៃទន់ល្មើយរបស់បងស្រី ឈីង ឃួយ មកអូសខ្ញុំ​មួយ​ភ្លែត។ ខ្ញុំក៏ហោះឡើងហើយហោះទៅកណ្ដាលហ្វូងមនុស្សដែលមានខ្លួនននល​គក​ឈរត្រៀបត្រា។ ភ្លាមម្ដងទៀត ដៃមួយនោះព្រលែងខ្ញុំភ្លាម ខ្ញុំក៏ដួលទៅដីវិញ​ភ្លាមដែរ។

អ្វីដែលគួរឱ្យខ្ញុំធូរស្បើយក្នុងចិត្តនោះ គឺខ្ញុំមិនបានកើតតេតាណុសទេ។ ខ្ញុំត្រូវក្រុម​សង្គ្រោះ​របស់មន្ទីរពេទ្យបោះជំរំបណ្ដោះអាសន្នជួយជីវិតឱ្យរស់។ ចេញពីពេទ្យហើយខ្ញុំ​ត្រឡប់​​ទៅផ្ទះដែលរលំបាក់ខ្ទេចខ្ទីនោះ។ ផ្ទាំងប្លង់សេអគារដែលបាក់បែកនិងដុំបេតុង​ដែល​លេចសរសៃដែកចេញមកក្រៅមាននៅរាយប៉ាយពាសពេញដី។ ខ្ញុំនឹកស្មានតែឯង ហើយ​ក៏ចាប់ផ្ដើមរកសាកសពរបស់បងស្រី ឈីងឃួយ ក្នុងគំនរបាក់បែក។ ខ្ញុំរំកិលរើដុំថ្មនិង​ដុំបេតុងជីកកកាយរកអស់៣ថ្ងៃ ដៃខ្ញុំឡើងចេញឈាមតែសូម្បីតែស្រមោលរបស់​បង​ស្រី ឈីងឃួយ ក៏គ្មានរកឃើញដែរ។ ក្រោយពីនោះមកឱ្យតែដល់ថ្ងៃ២៨ ខែ៧ ខ្ញុំត្រូវ​ទៅ​ទី​​នោះម្ដង។ នៅថ្ងៃនេះអ្នកដែលរត់ចេញពីកន្លែងបាក់បែកនោះ សុទ្ធតែ​ត្រឡប់​ទីនោះ​ទៅវិញ​ដែរហើយមានគ្នាដល់រាប់សិបនាក់ឯណោះ។ ពួកគេឈរនៅ​ទីនោះដោយ​ស្ងាត់​ស្ងៀម កាន់ទុក្ខចំពោះមនុស្សដែលបាត់បង់ជីវិតទៅ។ ក្នុងហ្វូងមនុស្សដែលមក​កាន់ទុក្ខ​នោះខ្ញុំមិនបានឃើញមានបងស្រី ឈីងឃួយ ទេ។ ពេលដែលមនុស្សដែលមកកាន់ទុក្ខទាំង​​នោះ​​ទៅវិញអស់ ខ្ញុំក៏អង្គុយលើថ្មក្នុងទីនៃគំនរបាក់បែក ហើយបិទភ្នែក គឺបិទភ្នែក      ​ថ្នមៗ បងស្រី ឈីងឃួយ នឹងលេចចេញមកនៅនឹងមុខខ្ញុំ ៖ គាត់ឈរនៅក្បាលគ្រែខ្ញុំ ប្រើ​ដៃ​ដ៏ទន់ល្មើយចាក់ថ្នាំឱ្យខ្ញុំ គាត់នៅជិតខ្ញុំយ៉ាងនោះ ខ្ញុំឃើញរោមភ្នែកវែងៗរបស់គាត់​ដូច​ជា​​សើម​ដោយចំហាយទឹកកែវភ្នែកភ្លឺថ្លាជាងមេឃពណ៌ខៀវទៅទៀត ថ្ពាល់ក្រហម​ព្រឿងៗមានជាប់​​ស្នាមខួចជាប់រហូត មិនដែលបាត់ … …។

សូមទោស! រាល់ពេលដែលខ្ញុំនិយាយដល់ត្រង់នេះ! ខ្ញុំចេះតែទប់ទឹកភ្នែកមិន​បាន។ ពេលដែលទឹកភ្នែកហៀរចេញពីប្រឡង់ភ្នែករបស់ខ្ញុំមក ខ្ញុំត្រូវបើកភ្នែកឱ្យធំៗភ្លាម។ នេះគឺ​ដូចជាការឈប់ជាបណ្ដោះអាសន្នរបស់ម៉ាស៊ីនថាសចម្រៀងដែរ ខ្ញុំចង់ឱ្យរូបភាពបងស្រី ឈីងឃួយ ដែលលេចចេញមកបែបនេះនៅមានជាប់ក្នុងខួរក្បាលរបស់ខ្ញុំជានិច្ច។ ដំណើរ​រឿងគឺបែបនេះឯង មកទល់នឹងថ្ងៃនេះ ខ្ញុំអាយុ៤០ឆ្នាំប្លាយហើយ តែខ្ញុំនៅមិន​ទាន់យក​ប្រពន្ធនៅឡើយ។ ខ្ញុំឃើញមានមនុស្សស្រីស្អាតៗច្រើនណាស់ តែគ្មានអ្នកណាម្នាក់​ស្អាត​ដូច​បងស្រី ឈីងឃួយ សោះនោះទេ!! …។

ចប់រឿងទី៣

ប្រវត្តិសង្ខេបរបស់​អ្នកនិពន្ធ តុង ស៊ី

តុង ស៊ី នាមដើម ធាន-តៃលីន កើតនៅខែ៣ ឆ្នាំ១៩៦៦ នៅស្រុកធានអឿ ខេត្តក្វាងស៊ី ស្នាដៃនិពន្ធសំខាន់ៗមាន៖ ប្រលោមលោកខ្នាតវែង រឿង “ជីវិតកាឡៃ” រឿង​”កំណត់ត្រានៃវិប្បដិសារី” រឿង “ទះកំផ្លៀងឮខ្លាំងៗ” ប្រលោមលោកខ្នាតខ្លីមធ្យម រឿង ”ជីវិត​ដែល​គ្មានភាសា”  រឿង “ខ្សែភ្នែកកាន់តែទាញកាន់តែវែង” រឿង “ឪពុកម្ដាយរបស់យើង” រឿង  “កុំ​ជជែក​គ្នាពីជួង”  រឿង “ធានហៃ” រឿង  “ការប្រកួតការឈឺចាប់” រឿង   “សង្គ្រោះជីវិត” រឿង “ដោះ​ស្រាយ​​ដោយមិនបាច់ប្រើច្បាប់” រឿង “ពេលអង្គុយចោង​ហោង​ (ច្រហឺតច្រហោង) តើមើលឃើញ​អ្វី” ជាដើម។ គាត់ធ្លាប់ទទួលរង្វាន់អក្សរសាស្ត្រ លូ ស៊ីន លើកទី១ រង្វាន់អក្សរ​សាស្ត្រ ជួង ជុងវឹន លើកទី១០ រង្វាន់អ្នកតែងប្រលោមលោក ប្រចាំឆ្នាំ២០០៥ ​នៃ​សារគមនា​គមន៍ភាសាចិន ជាដើម៕

Comments (1)

  1. Like!! I blog quite often and I genuinely thank you for your information. The article has truly peaked my interest.

Leave a Reply

Your email address will not be published.